Kerim Balcı-TR724.COM
Bu yazıyı, onu yazmadan, yazmam gereken başka bir sürü yazıyı yazamadığım için yazıyorum.
“Cemaatin elitleri darbeden aylar önce pılını pırtısını toplayıp yurt dışına çıktı; geriye amele hükmünde kullanılan, her şeyden habersiz kimseler kaldı,” mealindeki iftirayı pek çok kimseden duymakla birlikte, içlerinde bir tek Ali Bulaç’ın ahiretini dert edindiğim için – utanarak yazıyorum bunu, ama bu hale geldim işte – ona atfen yazıyorum bu yazıyı…
Önce Ali Bulaç benim dünyamda neye karşılık geliyor, onu ifade eden bir anımı anlatayım: Zaman Gazetesi’nin bir gün gelip Zaman Gazetesi Müzesi olacak olan Yenibosna’daki o eski binasındaki kafeteryada Beşir Ayvazoğlu ve Ali Bulaç’ı gördüm bir gün. Beşir Bey, Ali Bulaç’a “Mezhep imamları da bizim gibi insandı,” sözünü söyletmeye çalışıyordu. Ali Bulaç ne cevap verdi duyamadım. Nazarımda, “Hayır” dese, onun benim nezdimde müsellem olmuş tevazusuna yakışırdı. Ama “Evet” dediğini duysam, ondan da rahatsız olmazdım. Çünkü Ali Bulaç benim nezdimde o makamın insanıdır. Ferd-i ferîddir. Kendini onlarla kıyaslayabilir… Ama biri bana “Mezhep imamları da senin gibi birer insandı,” dese ona derim ki “Ben onların iti olamam, sen de maymunları olamazsın, be iki ayaklı hayvan!”
Ali Bulaç güzellemesi değil derdim. Mevcut halinde güzellemenin de işine yarayacağını sanmam; benden hoş bir laf duyma isteyeceğini de… Ancak, bu yazıyı yazmam konusunda beni iknaya çalışan bir dostun, “Azizim, bir Allah dostunu suizandan kurtarmak da büyük sevaptır,” sözünü duyunca Ali Bulaç’a atfolunan bu zan geldi aklıma…
AFFEDEBİLİR MİYİM?
Acımasız ve boşlukları iftirayla doldurulmuş bir video yayınından dolayı darbeci askerlerle işbirliği yaptığıma inanıyor memleketin belki yüzde kırkı. Savcı efendinin nezdinde de, toplumun esaslı bir kesiminin nazarında da “terörist, İsrail ajanı, İngiliz uşağı bir kaçak”ım ben. Bir yıl geçti aradan ve en yüz kızartıcı küfürlerle dolu sosyal medya mesajları almadığım gün geçmedi. Ama hiçbiri beni “Yahu şu işin aslını bir açıklayayım,” fikrine sürükleyemedi. Zira – yine utanarak söylüyorum bunu – yaptıkları zulmün bu dünyada farkına varmalarını ve günahlarına tövbe etmelerini bile istemiyorum artık. Biri kalkıp, “Ey ahali, ben o videonun tamamını izledim. Bu adam, daha başbakan konuşmadan darbeyi lanetliyor; başarısız olması için dua ediyor; halkı direniş komisyonları oluşturmaya çağırıyordu. Bir hatası varsa o da ‘Çatışmayı bilmeyenler askerin karşısına çıkmasın. Bu iş aydınların işidir. Çok insan ölür. Çok şehit verilir. Allah muhafaza iç savaş çıkar.’ demekten ibaret,” diyecek olsa, “Aman gözüm sus. Ben bu defterin Hesap Günü’nden önce açılmasını istemiyorum! Dayanamam, affederim! Affetmek de istemiyorum!” derim gibime geliyor.
Biliyorum, Hocaefendi başka şeyler diyor, affedeceksiniz diyor, hatırlamayacaksınız diyor, hatırlatırlarsa inkar edeceksiniz diyor. Ama, ben, hiç değilse şimdiki hissiyatımla, itaat edemiyorum. Kaldı ki ben cemaatlerin itaat kültürüne saygı duyan, taktir eden biriyim… Ama “Keşke öyle olsa” vurgusuyla…
HESAP GÜNÜNDE KARŞI KARŞIYA GELMEK İSTEMEM
Uzattım… Çünkü Ali Bulaç’ın mahkeme safahatı sırasında sarf ettiği söylenen – doğrusunu Allah bilir – “önemli kişilerin hepsi aylar önce pılını pırtısını toplayıp yurt dışına çıktı; geriye amele hükmünde kullanılan, her şeyden habersiz kimseler kaldı,” mealindeki ifadesi, bana, o küfürlerin ve iftiraların ve tehditlerin hepsinden daha çok koydu. Çünkü sözün ağırlığı sahibinin ağırlığınca olur… Ve Ali Bulaç benim dünyamda ağır adamdır…
Cemaatimin dışında olup da – öyledir, cemaatimizle doku uyuşmazlığı vardır Ali Bulaç’ın; Siyasal İslamcı’dır bir kere – onun kadar sevdiğim, merhum Ahmet Selim’den başka kimseyi gösteremem. Şimdi bu kadar sevdiğim bir insan, içlerinde benim de bulunduğum darbeden önce yurt dışına çıkabilmiş olanlar için “önemli kişiler,” “hepsi,” “aylar önce,” “pılı pırtı,” “amele hükmünde kullanılan,” “her şeyden habersiz,” gibi her biri diken gibi batan ifadeler kullanmışsa, bu sarsar işte. Hesap Günü’nde Ali Bulaç ile karşı karşıya gelmek istemediğim için, okur da düşünür ümidiyle yazıyorum bu yazıyı…
Uzundur, ama Ali Bulaç gibi bir dostun Ahiret’ine taalluk eden en ufak bir mesele bile mühimdir. Varsa başka böyle dostlar, onlar da onunla birlikte dinlesin…
BİR YIL EVVEL, ADIMI LİSTEDE GÖRDÜM
Hayatımın hiçbir döneminde kendimi önemli görmedim. Hizmet’in içinde önemli bir makamda, mevkide, mevzide bulunmadım. Bana verilen işlerde birincil sorumlu olduğum her işi başarısızlıkla yarıda bıraktım. İyi bir geri plan adamı olduğuma inandım hep. Bundan da hiç gocunmadım. Büyük işleri küçük adamlara gördürmek Büyük Allah’ın büyüklüğünün şanından olduğundan, küçük gayretlerimin de büyük neticeleri olabileceğine inandım hep.
Aylar önce değil, darbeden bir yıldan önce ayrıldım Türkiyemden. 7 Haziran 2015 seçim günü çıktım. Çıkış sebebim belliydi: Fuat Avni diye biri ikidir tutuklanacak gazeteciler listesi yayınlamıştı ve ben listenin en tepelerinde idim. Sebebini bilmiyorum; ama neticesini görebiliyordum. Daha önce 2014 Aralık’ında sızdırdığı liste gerçek çıkmıştı. Seçimlerde hükümet partisi parlamento çoğunluğunu kaybedince savcıların böyle akıl vicdan kaldırmaz bir operasyona kalkışamayacağına hüküm ederek geri döndüm. Ancak bir ay kadar kalabildim vatanımdı. Eylül başında İpek Holding’in Ankara merkezine yönelik operasyonlar başladı. Bunun medya grubuna da atlayacağı belliydi. Hükümet, belli ki 1 Kasım seçimlerini garantiye almış ve Haziran öncesinde başlattığı ve fakat seçim yenilgisiyle askıya alınan projeleri raftan indirmeye başlamıştı.
28 Eylül’de avukatımın da görüşünü alarak yeniden çıktım. Öyle yandaşların iddia ettiği gibi İsrail’e değil, daha önce üç yıl görev yaptığım İngiltere’ye çıktım. Sebebi de açıktı. Avrupa ülkeleri bir defada 30 günden fazla ülkelerinde kalmamıza izin vermiyordu. İngiltere’ye ise her girişte altı ay kalmak imkânı vardı. Arada bir girip çıkarak bu süre bir altı ay daha uzatılabiliyordu. Londra’da gazetemizin, 2003 yılında kiralanışına ve restorasyonuna bizzat müzahir olduğum bir ofisi vardı. Ofisin teras katında bir tavanarası odası da vardı tek kişilik. Orada kaldım aylar boyu. Elimden geldiğince de Türkiye’de artık çıkarmak imkânı görülmeyen Turkish Review dergisini İngiltere’ye taşımak için çabalayıp durdum.








