[NAZİF APAK-TR724.COM]
28 Şubat postmodern darbesinin en cafcaflı zamanında ilginç bir basın toplantısı yapılır. Ev sahibi, başbakan Necmeddin Erbakan’dır. Davetlilerin büyük çoğunluğu Ankara gazetecisi ve köşe yazarı. Erbakan, yoğun eleştirileri dağıtmak istemekte, havayı yumuşatıcı mesajlar vermektedir.
Gazetecilerin karşısına çıkarken milletvekillerini de yanına almıştır Başbakan. Önce kısa bir konuşma yapar, ardından sorulara geçilir. Dananın kuyruğu da orada kopar.
28 Şubat’ın (belki de her baskıcı dönemin) hızlı köşe yazarlarından Fikret Bila söz alır ve asker cenahından yükselen alengirli bir konuyu gündeme getirmek için soru cümlelerini art arda sıralamaya baslar. Ne var ki cümle bitirilemez. O günlerde Refah Partisi milletvekili olan ve hayatı boyunca gazetecilikten hiç kopmamış bulunan Nazlı Ilıcak devreye girer. “Fikret!” diye gürler önce ve ardından ekler: “Sen bu soruları sormadan önce yazdığın/yazdırdığın haberleri bir düşün” manasına gelen sert bir giriş yapar. Azarlayıcı üslubunda demokrasi vurgusu vardır ve gazetecilerin askerin yörüngesine girerek yaptığı yayınları eleştirmektedir. Fikret Bila bu gür seda karşısında sessizliğe bürünür.Gece yarısı toplantı bitmiş herkes gazetelerin Ankara bürosuna dönmekte, son dakika haberi geçebilmek için birbiriyle yarışmaktadır. O gece gazetecilerin aklında kalan en belirgin hatıra hep Nazlı Hanim’ın Fikret Bila karşısındaki sözleridir.
NAZLI ILICAK HAPİSTE, FİKRET BİLA YANDAŞ!
Gecenin karanlığına karışmak üzere olan gazeteciler arasında şöyle bir konuşma geçtiğini biliyor musunuz? O günlerde de ürkek ve korkak olup kendi pısırıklığını Cemaat’in ‘hoşgörü ve diyalog’ mesajları ile kapatmaya çalışan birisi, Yavuz Gökmen’e der ki: “Nazlı Hanım çok sert konuştu be!” Rahmetlik Yavuz Gökmen adamın yüzüne istihza ile bakar ve son bir cümleyle gecenin finalini yapmış olur: Daha bu ne ki! Sen bu Nazlı Ilıcak’ı daha gençken görecektin!
Gökmen haklıdır. Nazlı Ilıcak askeri darbelerin de sivil darbelerin de karşısında durdu aslanlar gibi. 28 Şubat’ta dimdik durarak başörtülü mağdurlara cesaret aşıladı.Ve şimdi alçak bir iftira ile (tıpkı diğer gazeteci ve yazarlara yapıldığı gibi) darbecilik suçlaması yapılıyor. Türkiye’nin bütün demokratlarına topyekûn darbeci diyen ve onları hapse atan adam(lar)a ne denir sizce? Darbeci mi, diktatör mü, zalim mi, yalancı mi, müfteri mi? Belki de hepsi birden…
Sinsi bir taktikle sivil darbe yapanlar, bir yandan demokrat ve özgürlükçü insanları darbeci deyip hapse atarken; diğer yandan da hayatı boyunca anti-demokratik duruş sergilemiş kişileri baştacı yapmakta.Bak şu kaderin cilvesine! Nazlı Ilıcak’ı anlamsız ve saçma bir yakıştırma ile aylardır hapishanede tutan kafa Hürriyet Gazetesi’nin başına Fikret Bila’yı getirmek için baskı yapıyor.
YARANABİLDİ Mİ? NE GEZER!
Aydın Doğan’ın damadı Mehmet Ali Yalçındağ, Doğan Grubu’nun anahtarlarını Erdoğan’a teslim ederken suç üstü yakalanmıştı malum. Meğer iki damat (Aydin Doğan’ın damadı ve Erdoğan’ın damadı Berat Albayrak) kafa kafaya vermiş medya grubunu ‘büyük patron’un keyfine uygun hale getirmek için çaba sarf ediyormuş. “Berat’ın kutusu” internet korsanları tarafından açılıp saçılınca saraya kadar uzayan gizli planlar tek tek ortaya çıktı. Sonuçta Yalçındağ istifa etmek zorunda kaldı. Diğer damat ise bakanlığın ve petrol başta olmak üzere enerji kaynaklarının kaymağını yemenin tadını çıkarıyor. Fikret Bila işte o planların bir parçasıydı. Sedat Ergin’in dikkatli ve temkinli tavrına bile tahammül edemeyen yandaş sürüsü Doğan Grubu’na el konulacağını dile getire getire adamları deli etti. Aklı başından gitmiş insanların medya grubunu kurtarabilmek ve hapisten uzak durabilmek için yapmayacağı fedakârlık (!) kalmadı. Yaranabildi mi? Ne gezeeer!










