EMİNE EROĞLU-TR724.COM
“Siyaset,” der Üstad, “gaflet ve dalâletin
en boğucu, aldatıcı, en geniş perdesidir.”
Hele, nefret, toplumda maya tutmuş, bütün işler savaş
mantığı ile çözülür hale gelmişse… Şerrinden Allah’a sığınılması gereken en
çirkin, en gaddarâne, hakiki sûretini gösterir.
Toplumsal bedeni, Süfyaniyet mikrobunun üreyebileceği
kadar zayıflatır.
Rahmeti ve gazabı kendi vasfı olarak gören, ilahlık
iddiasındaki muktedirin yalancı cennet ve cehennemler inşa etmesine izin verir.
Ahmak şeytanlar köşe başlarını tutar.
Yalanı süsleyip çoğaltarak beşerin gerçeklik algısını
bozan zift medyası, sistemin büyücüleri; cellatlığı meslek haline getirmiş
taraftarlar karanlığın bekçileri haline gelirler.
DÜĞÜMLERE ÜFLEYEN BÜYÜCÜLERİN ŞERRİ
Bediüzzaman, Felak Suresi’nin beş ayetinde işaret edilen
dört şerrin, Allah’a sığınılması gereken katman katman anlamları olduğuna
dikkat çektikten sonra, sureyi kendi zamanına bakan yönüyle tefsir eder.
Üstad’a göre, dördüncü ayetteki düğümlere üfleyen
büyücüler, “savaş taraftarı siyasiler ve onların kontrolündeki medya”dır.
Kendi selamet ve menfaatleri için “küre-i arza ateş atan
üfleyiciler.”
Onlar, şerrin ta kendisidir: Yalanın ta kendisi. Hasedin
ta kendisi. Karanlığın ta kendisi…
Cisme bürünmüş kötülük, utanmazlık, doymazlık.
Büyüleri, diplomatik entrikaları ve siyasi
propagandalarıdır. Medyanın diliyle yığınların karışık düşünce ve duygularına
zehir üfler, gizli plânlarını telkin ederler.
Nihayetinde toplumsal yazgının Kürt meselesi, Alevi
meselesi, milliyetçilik, din düşmanlığı gibi düğümlerini kördüğüm haline
getirir, bin senelik birlikte yaşama kültürünü mahveder ve şerleri vücuda
gelmeye hazırlarlar.
Kibirlerine bile dini bir kisve giydirir; ulu’l emr,
halife, fatih, kurtarıcı, gazi gibi payelerle yoka varlık rengi verirler.
Savaş, o büyücülerin kendi toplumlarını efsunlayarak
attıkları ateşin adıdır.
HALKIN ŞERRİ
Surede geçen ilk şer, “yaratılmışların şerri”dir.
Ve zulmü, bir haddi aşmışlık, sınır tanımazlık olarak
tanımladığımızda, kendisine irade verildiği için, “şerrin öznesi” olarak gözler
yine insana çevriliverir.
Bediüzzaman, ilgili ayette “Halkın şerrinden kendinizi
koruyunuz!” iması olduğunu söyler. Kur’an hizmetinde çalışanlar için gizli
(şimdi açık) bir “imha planı” olduğuna dikkat çekerek…
Hani, “İnsan insan derler idi/ İnsan nedir şimdi bildim!”
der ya Muhiddin Abdal bir şiirinde.
Bilinir, zalimlerin varlık adına değil, şeytan gibi
yokluk alemi hesabına çalıştıkları. İnsaniyet ufkunu kirlettikleri. Dengeleri
alt üst ettikleri…
Bilinir, babanın evlada düşman olabileceği. Yirmi yıllık
eşini “terörist” diye boşayanların çıkabileceği. Bebeklere bile reva görülen
zulme vicdanların sessiz kalabileceği…
Her şeye rağmen insan olabilenlerin saf ve pürüzsüz
halleri de, insaniyetini bir elbise gibi çıkarıp atanların vahşeti de, zamanı
“şimdi” yapan fırtınanın penceresinden görünür hale gelir.








