LEVENT KENEZ-TR724.COM
Bu yazıda kendimin de çok muzdarip olduğu bir hali sizinle paylaşmak ve aynı durumda olduğuna inandığım birçoğunuzla dertleşmek istiyorum. Aslında en sevmediğim yazılar bunlar ama demek ki bardak dolmuş. Ama bitirince okudum yine çok güzel yazmışım.
Siyaset, diktatör, hırsızlar yok bu kez. Her sabah kalkıp acaba bugün Hizmet’le ilgili ne yazsam okunur ne tweet atsam uçar gibi numaralar da yok. Tadı tuzu yok hayatın. Zaten de olmamalı. On binlerce masum hapishanede çile çekerken bir şeyden keyif almak diye bir şey yok, olamaz. Onların dertlerini hissedememenin hüznü ve ayıbı var. Sadece camia için değil her kesimden zulüm gören insanların dertleri ile dertlenmekten bahsediyorum. Her birimizin illa ki arkadaşı, akrabası, yakını içeride, ya da işini kaybetmiş ya da gurbet ellere gitmiş sevdiklerinden uzak. Ne sevmeye ne de sövmeye değmeyecek beş para etmez adamlar yüzünden sadece Cemaat değil bütün ülke mutsuz ve umutsuz.
Hakkını savun diye meclise yolladığın adam tweet atıyor, selfie çekiyor. O kadarını ben de yapabiliyorum şeyini şey yaptığımın şeyi. Mecliste dekor olmaktan başka bir işe yaramayan adamlar daha da insanın içini karartıyor.
Cahilliğime verin, geçen gün telefonunun bir özelliğini keşfettim pilin ne kadarını hangi uygulamada harcandığını gösteriyor. Benim yüzde 50 hep Twitter gerisi Whatsapp, Safari falan. Riya olmasın ama bir de namaz programı da listeye girmiş, o da vaktin çıkmasına kaç dakika kalmış hesabından.
Oldum olası tweet yazmayı sevmedim. Yazacak bir şeyim varsa zaten gazetede ya da bir yerlerde yazıyorum, bir de üstüne özel kalem memuru gibi her olay için bir görüş bildirmek çok sıkıcı değil mi? Hem kime ne, kimden bana ne. Bir de Twitter ya da diğer sosyal medyada, hayatında yolda selam vermeyeceğin karşına alıp iki laf etmeyeceğin maganda tiplerin gelip seni bulmasını da hiç sevmedim. Hesabı gizliye alsan, hesabın olmasının bir anlamı yok.
Yalnız sık yazmasam da bir Twitter bağımlısıyım. Ne olmuş, ne gelişme yaşanmış, kim ne demiş, kim kime ne cevap vermiş hepsini takip ediyorum. Meslek gereği diye başlayan şey medyanın sansüre uğrayıp alternatif mecranın sadece sosyal medya olması ile bir nevi zirve yaptı. 5-10 dakikada bir telefonun ekranına dokunmadan duramıyorum. Bir sürü gereksiz bilgi, çöp önümden geçip gidiyor. Hele hele haber sitelerini ve gazeteleri takip ediyorsanız bir sürü saçmalıkla göz temasınız oluyor.
Her an ne oldu, kim ne yazmış, son dakika takıntısı. Yüzlerce kategoriye ayrılabilecek bilgi yığını ile kendini bağlama. Bilmiyorum kendimizi önemli bir insan olarak mı hissediyoruz böyle olunca? Neticede ülke tımarhane ve dakikada bir olay olduğu için dünyada başka hiçbir milletle kıyas kabul edeceğini sanmıyorum bu durumun. Ama bizimki çok abartı bunu da kabul etmek lazım.








