Gazeteci Yazarı Hasan Aksay T24.com internet sitesinde yer alan değerlendirmesinde tarihi bir hatırlatma yapıyor.
Bu karanlık günler bitecek mi? Evet, kesinlikle bitecek…
Deniz kenarında, pırıl pırıl bir güneşin altındayız.
Yazdan kalma, mükemmel bir gün…
Ve biz siyaset konuşuyoruz.
Ne doğa, ne dostluk, ne aşk, ne edebiyat…
Sadece siyaset!..
Ne kadar sıkıcı…
Ama hayatımız da öyle: Sıkıcı, bunaltıcı, umutsuz…
“Bir gazeteci olarak siz ne diyorsunuz bütün bu olup bitenlere?”
Bana bu soruyu soran kadına bakıyorum; gözlerinde tükenmek üzere olan umudun son kırıntısına tutunmaya çalışan “yaşayacak mı, doktor?” bakışı…
* * *
Ben ne düşünüyorum, “bir gazeteci olarak”?
“Yaşayacak mıyız”?
Bu karanlık günler bitecek mi?
Ne demeli, nasıl cevap vermeliyim?
Bildiğim bir şey var…
Ve bilmediğim iki şey…
Biliyorum, bitecek, kesinlikle bitecek bu günler.
Bilmediğim ise, ne zaman ve nasıl biteceği…
Uzun yıllar mı alır, yoksa beklenmedik kadar kısa sürede mi değişir iklim?..
Ülkece ödeyeceğimiz fatura çok mu pahalı olur?..
Ama bitecek ve ardından kederlerden süzülmeye alışmış gülümseyişimiz eşliğinde “ne günlerdi o günler” diyeceğiz.
Çünkü hayat böyle.
Zaman her şey ve herkes için sınırlı.
Yalnızca iyi insanların değil, kötülerin de kum saati var.
Ve kötülüklerin de…
* * *
Binlerce yıl öncesiydi.
İnsanlar insanlıklarını kaybetmişti. Aç gözlüydüler. Amaçları, yeryüzü nimetlerinden mümkün olduğunca yararlanmaktı; hep daha çoğunu ve daha iyisini tüketmekti.
Zengini de fakiri de sadece kendi menfaatini düşünmekteydi. Menfaat için her türlü suç işlenmekteydi. Hırsızlıklar ve cinayetler gırla gitmekteydi. Kız çocukları, bir parça et karşılığında satılmaktaydı.
Sevgi yoktu, dostluk yoktu, mutluluk yoktu. Nefret, düşmanlık ve hırs vardı.
Kaos giderek büyümekteydi.
İnsanlık belki de yok olmak üzereydi.
Ve Tanrı Nuh’a, her şeyi silip süpürecek olan Büyük Tufan’dan bazı canlıları kurtarması ve daha sonra onlarla birlikte yeryüzündeki hayatı yeniden başlatması görevini verdi.
Nuh ve ailesi, kısa sürede inşa ettikleri devasa gemiye bütün hayvanlardan birer çift alarak yola çıktı. Ötekiler sular altında kalarak yok oldu.
Aylar sonra gemi bir dağa oturdu (bir inanışa göre Ağrı/Ararat Dağı’na, bir başka inanışa göre Cudi’ye).
Acaba bundan sonra yeryüzünde huzur ve mutluluk egemen olacak mıydı? Artık “kötülükler” geride kalmış mıydı?
İlk insanlar olarak kabul edilen Adem ile Havva’nın küçük oğlu Habil’i öldüren büyük oğlu (ve “insanlık tarihindeki ilk katil”) Kabil’den türeyenlerden, onların şiddet ve kötülüklerinden arınmışlar mıydı?
* * *
Aradan binlerce yıl geçti.
Dünyada ve ülkemizde gırtlağımıza kadar nefret ve şiddetin bataklığındayız.
Yaşadığımız hayata “insanca” demek zor.
Hayattan söz ediyorum, yani içinde bulunduğumuz zamandan.
Sonuçta sermaye sınırlı, çünkü ölümlüsün.
Doğduğun andan itibaren yaklaştığın bir tek yer var: Ölüm!
En fazla ne kadar yaşayabilirsin ki?









