Ali Demirel-shaber3.com
Muhacir ve ensar, ashâb-ı kiramı oluşturan iki ana zümredir. Malumunuz muhacir Mekke’den Medine’ye göç edenler, ensar ise onlara sahip çıkan Medineli müslümanlardır.
Allah rızası için ölümü göze alıp özgürlüğünü, evini, barkını, vatanını bırakıp Medine’ye hicret eden Muhacirlere, Medineli Müslümanlar muhabbet ve samimiyetle sadece gönüllerini değil kucaklarını da açmışlardı.
Hiç şüphe yok ki muhacir, davası için candan, canandan vazgeçmiş kimsedir. Dava adamı sürüldüğü yerde sürgün verir. Muhacirin sürgün verebilmesi için Ensara ihtiyacı vardır. O dönemde bu bilinçle hareket eden Ensar, muhacire sahip çıkıyor, el ele verip beraberce zorlukların altından kalkıyorlardı.
Peki bunu nasıl yapıyorlardı?
Ümitsizliğe düşmediler
Allah’a sağlam imanları vardı. Kuvvetli mü’min idiler. Fedakârdılar. Sabırlıydılar. Azimli ve güçlüklere karşı tahammüllü idiler. Muhacirler, Mekke döneminde müşriklerin akıl almaz eziyetlerine metanetle, sabırla karşılık verdiler. Yılmadılar, sıkıntılar sebebiyle ümitsizliğe düşmediler.
Sağlam bir tevekkül ve teslimiyet anlayışına sahiptiler. Onları her şartta, her zamanda ve her mekânda ümitli, dürüst, gayretli ve üretken kılan ana duruş, Allah’a tam bir tevekkül ve teslimiyetle bağlı olmalarıydı.
Peygamber Efendimize derin sevgi, saygı ve bağlılıkları vardı. O’nu gereği gibi sevip yolundan gittikleri takdirde Allah’ın sevdikleri arasına girebileceklerinin, Allah’ın rızasına ve mağfiretine erişebileceklerinin farkında idiler. Allah Resulü, onlara öz canlarından daha yakındı.
Kendilerini yeniliyorlardı
İlim, sohbet, ülfet, muhabbet ve irşad ehli idiler. Her dem öğrenerek kendilerini sürekli yenilerlerdi. Bu hususta Peygamber Efendimizi takip ederler ve ashâbın âlimlerinden faydalanırlar, onlarla sık sık bir araya gelirlerdi. İyi huylu, geçimli, güzel insanlardı. Bildiklerini yaşayarak başkalarına örnek olurlar, doğruyu, hakikati çevrelerine aktarırlardı.
Kimi mal ile kimi can ile kimi ilimle hayatları boyunca Allah yolunda mücadele etmişlerdi. İmanda, ibadette, güzel ahlâkta sürekliydiler. İmanları kuvvetli olduğu gibi ibadetleri de ölçülü, sürekli ve huşu üzereydi. İbadetlerinde huşuyu, ölçüyü ve sürekliliği korudukları kadar insan ilişkilerinin yaşandığı sosyal hayatta da ahlâklıydılar. Dürüsttüler. Güvenilirdiler. Sözlerinde dururlardı. Emaneti gözetirlerdi. Çalışkan ve yardımseverdiler.
Aralarında sağlam komşuluk ve iş münasebetleri vardı. Cennet ehlinden olabilmenin yollarından birinin de komşuya eza, cefa vermemek, onları rahatsız etmemek, üzmemekten geçtiğinin bilincindeydiler. İş hayatında gayretli, üretken ve dürüsttüler. Ölçü ve tartıda doğruluktan ayrılmazlardı. Verdikleri sözde dururlardı.
Kardeşlik bağıyla bağlıydılar
Nizam ve intizama riayet etmekteydiler. Evde, sokakta, iş yerinde, oturup kalkmasında, yürüyüşünde, konuşmasında temizliğe, sadeliğe, estetiğe dikkat ederlerdi. Güler yüzlü idiler. Selâm verirler, verilen selâmı alırlar, daha güzeliyle cevap verirlerdi. Bütün bunların sadaka sevabı kazandıracağını bilirlerdi.
Sağlam bir uhuvvet (kardeşlik) ve dayanışma bağıyla birbirine bağlı idiler. Ensar, muhacirlere din kardeşliğinin bir gereği olarak evlerini, sofralarını, hurma bahçelerini açtılar. Muhacirler de onlara dua ve teşekkür ettiler.
Kimileri borç isteyerek çarşıda-pazarda iş yapmaya başladılar. Kimileri de ensarın bahçelerinde bizzat çalışarak mahsul zamanında hisse aldılar. Tembellik yapmadılar, çalışkan ve üretken oldular. Yeni oluşan İslâm toplumunda iş hayatını teşebbüs ruhuyla güçlendirdiler.








