MAHMUT AKPINAR-TR724.COM
Dindar bir ailede ve çevrede yetiştim. İmam Hatip mezunuyum. Lise yıllarında İHL’ye giden çokları gibi değerlerine bağlıydım ama ibadetlerimde dikkatli değildim. Dini ve milli değerleri hararetle savunurdum ama dışardaki ışıltılı hayata özentim vardı. Okulda haşarılıkta ilk anda akla gelenlerdendim. Okulum ve aile çevrem itibariyle İslami kesimlerle, cemaatlerle iç içeydim. Babam rahmetli, Mahmut Efendi’ye (Çarşamba Cemaati) müntesip sarıklı, cübbeli ve tüm namazlarını camide kılan bir adamdı. Aile çevremde Süleyman Efendi Cemaatinden Menzil’e, Milli Görüş’çüden ülkücüye muhafazakar-sağ tüm kesimleri bulmak mümkün. Köyümüzde 50’den fazla Diyanet mensubu vardır. Bu yönüyle tarikatları-cemaatleri ya bizzat tanıma veya gözlemleme imkanım oldu.
Kişiliğim pek çok imam hatipli gibi biraz milliyetçi, biraz maneviyatçı ortamda şekillendi. Osmanlı hayranlığı, İslam’ın dünyada yeniden güçlü ve etkili olması hayallerimizi süslerdi. Önümüze Osmanlı yükseliş dönemi haritalarını koyar ve dünyaya hükmettiğimiz günlerin özlemini duyardık. Anadolu insanının fakr-u zaruretten, ezilmişlikten kurtulup yeniden aziz ve güçlü olması en büyük hayalimizdi. Bunun nasıl olacağı konusunda bir fikrimiz yoktu. İslam bütün insanlığın dikkatini yeniden çekecek şekilde dünyaya nasıl sunulabilirdi, ülkemizi sıkıştığı cendereden nasıl çıkarabilirdik bilmiyorduk. Çevremizde bilen de yoktu. Sadece hayal kuruyor, umut ediyorduk. Bize makul ve uygulanabilir projeler sunan yoktu. Tarikatlar bugünkü gibi sosyal-kültürel yapılar olmaktan uzaktı; mütevazı dergahlarda zikir ve ibadetle meşguldüler. Siyasi hareketler ise gençleri sokaklara çekiyor, birbiriyle vuruşturuyordu.
ANTALYA’DAKİ YURT…
Haylaz ama idealist, dindar(!) ama dini yaşantıdan uzak imam hatipliler olarak millet için, Müslümanlar için hayallerimiz vardı. Bu nedenle donanımlı, nitelikli olmalıydık; okumalıydık. İdeallerimize giden yolu açmak için üniversite sınavlarına başvurduk. On beş kadar arkadaş o dönem her ilde yapılmayan ÖSS için Antalya’yı tercih ettik. Bir hafta önce gidecek hem gezecek hem de sınava girip gelecektik. Ama Antalya’da nerede ve hangi para ile kalacaktık? Hepimiz dar gelirli ailelerin çocuklarıydık. Kimsenin Antalya’da otele verecek imkanı yoktu. Birisi bizim İHL’den mezun bir hemşerimizin Antalya’da yurt müdürü olduğundan bahsetti. Bunlar bizim gibi uçarı tiplerin “pasif” ve “kendi halinde” biraz “tırsak” bulduğu Nur cemaati mensuplarıydı. Sınıfta onlara “n’aber kardeş” diye takılırdık. Ama bizim önceliğimiz Antalya’da kalma işinin çözülmesiydi.
Okulları astık ve sınavdan bir hafta önce Antalya Doğu Garajına yakın Rasanet yurduna vardık. Nasıl karşılanacağımız ve nelerle karşılaşacağımız konusunda tedirgindik. Ama yurt müdürü Harun Bey bizleri hoşça karşıladı. Bir hafta boyunca Antalya’yı altüst ettik, her yeri gezdik. Sabah kahvaltıyı yapıp yurttan çıkıyor gece yatmaya geliyorduk. Namaz niyaz hak getireydi. Yiyor içiyor ve geziyorduk. Nihayet sınavlara girdik ve bavulları hazırladık. Biz fırça beklerken hemşerimiz Harun Bey bizimle son bir hasbihal edip gönlümüzü aldı ve bizi güzelce uğurladı. Her birimizin çantasına tatlı-lokum kabilinden hediyeler koydu. Bu bizlerdeki Cemaat-Nurcu algısını epeyce bir değiştirdi.
ORTAMIN ETKİSİ
ÖSS’yi geçen bir grup kafadarla bu defa İzmir için plan yaptık. Üç kafadar İzmir’i tercih ettik ve beklediğimiz gibi farklı bölümleri kazandık. İzmir’de tabanımız şişecek şekilde günlerce ev aradık. Kimse bize ev vermiyordu. En son bir arkadaşımızın amcasının evinin altındaki 2 oda depodan bozma yere talip olduk. O da “üç zibidi”ye evini vermeyi güvenli bulmamış olacak ki vermedi; umudumuz yıkıldı. Beraber kalacağız diye Kredi Yurtlara da müracaat etmemiştik. Ayazda kalakaldık!
Aklımıza tekrar Cemaat geldi. “Bir ev bulana kadar bunların evlerinde kalıp biraz katlanalım!” diye anlaştık. Yine bir selamla Bit Pazarı’ndaki dershaneden bizi ışık evlere yerleştirdiler. İlk dönemler içegeldiğim sigaraya gizli gizli devam ettim. Evdeki tecrübelileri gönderince akşamları çayları demler, sigaraları yakar, türküler söylerdik. Zamanla bu insanları esnafıyla, talebesiyle, öğretmeniyle yakından tanıdım. Bizim hayallerini kurduğumuz dünyayı inşa etmekten, Anadolu gençlerine sahip çıkıp imkan hazırlamaktan başka dertlerinin olmadığını gördüm. Bir süre sonra Kredi Yurtlar Kurumu çıktı ama ben evde kalmayı tercih ettim. Zira pek çok olumsuzluktan korunabiliyordum. Ayrıca ders çalışmaya ve ideallerime uygun bir ortam vardı. Alaca kıldığım namazlarımı tekmil kılmaya başladım. Hamasi söylemlere dayalı dava düşüncem, millete-dine hizmet idealim daha sağlam bir zemine oturdu ve okuduklarım beni daha geniş bir ufka taşıdı.
ZARURET DERECESİNDE
Hizmet Hareketini tanıdığımda çocuk değildim. Zihin dünyam şekillenmişti ve pek çok cemaati tarikatı yakından biliyordum. İslami açıdan eğriyi doğruyu ayırt edebilecek ölçülere-bilgiye sahiptim. Ülkem ve Müslümanlar için beslediğim hedeflerin, hayallerin en iyi şekliyle Hizmet tarafından gerçekleştirildiğini gördüm. Hizmet benim çocukluk aşkım değildi, aile çevremde Hizmet’e yakın kimse yoktu. Hareketi tevarüsle, duygusal bağlılıkla değil; okuyarak, irdeleyerek, inceleyerek, makul, mantıklı ve gerekli bulduğum için benimsedim. Risale-i Nurları, sayın Gülen’in bütün kitaplarını okudum, kasetlerini dinledim. İçinde Kur’an’a, Sünnete, akla-mantığa, bilime aykırı bir şey görmedim.








