ERMAN YALAZ-TR724.COM
‘Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum’… Hz. Ali’nin başımızın tacı bu sözleriyle büyüdük hepimiz. ‘Öğretmen, kutsaldır ana gibi, baba gibi…
Öpülesi elleri var, şirin tatlı dilleri var… ‘ şarkılarıyla sarıldık onlara. Bugün 24 Kasım.Öğretmenler günü. Öğretmenlerin yoklukları, maaşları, ellerinden alınan haklarını dinleyeceğiz televizyonlarda, radyolarda… İnanmayın yanı başımızdaki bir kıyameti ve acıyı duymaksızın bugün anlatılanlara. Öğretmen hamasetlerine… Çiçek vermelere, baş okşamalara, sarılmalara kanmayın. İnsanlığın öldüğü, öğretmenlerin öldürüldüğü bir ülke artık Türkiye.
Medyanın bir kısmı, duyarlı olanlar, zulümden kaçmak için 20 gün önce Ege’nin soğuk sularında çocuklarıyla birlikte ahirete göçen iki öğretmeni, Maden ailesini konuşuyor, yazıyor, çiziyor üç gündür. Kelimeler kifayetsiz. Söz bitti. Suriyeli Aylan Bebek akla geliyor. Minicik elleriyle tutunduğu kumsal… Aylan bebek ve babası savaştan kaçıyordu. Ya Maden ailesi? Ama bu tek başına bir dram. Hiç öteki acılarımızı seslendirmeden, gözümüzün önünde yaşanan, hepimizin mesul olduğu, insan olanının içini acıtan, canını yakan bir büyük acı ve trajedi…
Hüseyin Maden Hoca Fizik öğretmeniydi; eşi Nur Maden ise ana sınıfı öğretmeni. Çocuklarına bile ayıramadıkları vakti, öğrencilerine, çiçeklerine ayırmışlardı yıllarca. Önce KHK ile işlerini kaybettiler. Sonra yuvalarını… Bir seneyi aşkın bir gaybubet hayatı. Zalime teslim olmamayı seçmişlerdi. Üç çocuklarıyla yola çıkmadan yaşadıklarını bir arkadaşına anlatmış Hüseyin Hoca. Kalemi, tebeşiri bırakıp sırtlandığı hamallıkları… Şikayetsiz. Ama artık çıkar yol kalmadığı dediği yerde bir tekneyle ailecek yola çıkmışlar. Son yolculuk… Şimdi artlarında ağıtlar var, dualar, fatihalar, yasinler… Ve başka bir hayat başladı berzahta ve ötelerde onlar için.
ÖĞRETMENLERİ NASIL TERÖRİST İLAN ETTİNİZ?
Bu iktidar, o iki öğretmenin ve çocuklarının katilidir. Zalime, zalim diyemeyen kör ve korkunun esiri bir zihniyet, ‘yapmayın etmeyin, bu siyasi hırstan vazgeçin’ dedik, dinlemediler diyor. Bir başkası adalete teslim olsalardı, aklansalardı diyor aymazca ve utanmazca. Hüseyin Hoca, Nur Hanım ne yapmıştı da yuvasını, öğretmenliğini, öğrencilerini, anasını, babasını, yurdunu terk etmek zorunda kalmıştı? Çocuk yetiştirmenin, öğretmenlik yapmanın neresi siyasi hırstı ki? Neresi teröristlikti!? ‘İman hizmeti ve sivil toplum hareketi olarak kalsalardı’ diyor aynı kafa. Hangi öğretmenin hayali değildir, yetiştirdiği öğrencilerinin, çocuklarının ikbal ve istikbalde ülkeyi yönetmesi, iyi insan olması. Başbakanları, hakimleri, savcıları, valileri, polisleri, askerleri, doktorları, yazarları; anaları, babaları yetiştiren öğretmenler değil mi? 15 Temmuz öncesi başlatılan cadı avının, kırımın hedefinde neden öğretmenler var? Hüseyin Hocayı önce yokluğa, yoksulluğa, sonra Ege’nin sularına mahkum eden zulüm, adaletsizlik hangi suçundan onu arıyordu? Cevap, yok.









