FATMA BETÜL MERİÇ-TR724.COM
“Özgürlük, ekmekten tatlı, güneşten güzeldir.”
DOSTOYEVSKİ
“Happy people have no stories.” Mutlu insanların, bir hikayesi yoktur der ünlü Fransız düşünür ve yazar Simone de Beauvoir.
En sahici acılardan geçmiş, hayatının akışı tümüyle değişmiş; buna rağmen yılmamış, yıkılmamış insanların anlatabilecekleri bir öyküleri vardır.
Öyleyse korku ikliminin iyiden iyiye sürmeye devam etse de; özlemin her türlüsünün yaşandığı yerlerden, ucu paslı kör bir bıçak kesiği gibi geçen zamanların kahramanlarından bahisler açılmalı.
Değil mi ki, “Söz uçar, kalır yazı” .
Bir sağlık görevlisi Saliha Hanım. Kamuya ait bir kurumda çalışıyordu.
İki evlada anne.
Sebepsiz yere Eylül 2016’da ihraç ediliyor mesleğinden önce. Bir anda işsiz kalıyorlar eşiyle birlikte.
“Suçu olan insan korkar, ben korkmadım. Bir yere de gitmedim. Adresim aynıydı. Ama her gün her gece kapım çalınır diye bekledim, bin bir endişe ile” diyor hikayesine başlarken.
İhraç edildikten 9 ay sonra, 2017 yılının Haziran ayında, ramazanın son günlerinin yaşandığı bir sahur sabahında. Saat 06.00 da çalındı kapım. Diyafona baktığımda, polisleri gördüm. Beklediğim bir durumdu. Fakat yine de yaşamak başka bir seydi. Görüntülü diyafonda gördüğüm polis memuru, birkaç gün önce rüyama giren, ve rüyamda beni kelepçeleyip gözaltına alan memurun ta kendisiydi.
Anladım ki, Rabim beni bu duruma hazırlamak için, öncesinde rüyasını göstermişti.
O hengamede ilk aklıma gelen, evlatlarım ve kanser hastası annem olmuştu hemen. Bensiz ne yaparlar diye düşündüm. Annem üzüntüden iyice hastalanırdı. Belki de beni dünya gözüyle bir daha göremeyecekti.
Ben bu düşüncelerle boğuşurken, polisler zemin kattaki evime girmişlerdi bile. Şaşkınlıktan ne yapacağını bilemeyen eşim, ağlayan çocuklarım. Yüzüme karşı okunan suçlama ve “Çantanızı hazırlayın, sizi emniyete götüreceğiz” sözü…
Hayal ile gerçeğin arafındaydım.
“Kötü bir rüyanın içinde miydim, uyansam her şey eskiye döner miydi? Ben, hiçbir suç işlememiştim ki…”
Evimde arama yapılmış, her şeye en ince ayrıntısına kadar bakılmıştı. Bense elbise dolabımın başında, nezarette beni rahat ettirecek eşyaları yerleştiriyordum çantama.
Kısa bir süre sonra, çocuklarımın gözyaşları arasında polis nezaretinde evimden alınıp; sağlık kontrolüne götürüldüm.
Hastanede sürekli vücudumda darp ve cebir olup olmadığını soruyordu doktorlar. Ruhumdaki darp izlerini, kanamakta olan yaralarımı görmüyorlardı.
Emniyet sorgusunda, esasında suç teşkil etmeyecek, yasal olan konular hakkında ifademi almışlardı.
Neden, o kurumda çalıştın?
Çocuklarını neden o okullara gönderdin?
O bankada niçin hesabın vardı?
***
Nezarethane ortamı çok kötüydü. İnce bir battaniye üzerinde namaz kıldık, yine aynı battaniye üzerinde nöbetleşe uyuduk. İftar ve sahur yaptık.
Nihayet adliyeye sevk edildik. 5’i kadın, toplam 9 kişiydik. Birbirimizi tanımıyorduk. Savcı, emniyetteki ifadelerimizden yola çıkarak; 4 kişiye tutukluluk, kalanlara ise tutuksuz yargılama talebinde bulunmuştu.
Mahkeme öncesi bu haberi aldığımızda; Hz. Ömer Efendimiz’in “Bir kişi cennete girecek deşeler, o ben miyim diye ümitlenirim; yine bir kişi cehenneme gidecek deseler, o ben miyim acaba diye endişe ederim, korkarım” dediği noktada havf ile reca arasındaydık.
Tanımadığımız abiler, “İnşallah tutuklanan o dört kişi bizizdir. Erkeklerdir. Hanım kardeşlerimiz tahliye olacak olan kişiler olsun” diye dua ediyorlardı.
Ne çare ki, ben ve 2 bayan arkadaş tutuklanmış, ailelerimizle dahi vedalaşamadan, cezaevine doğru yola çıkmıştık.
***
Cezaevine ilk girdiğimizde zorunlu olmamasına rağmen, tüm giysilerimiz çıkarılarak yapılan bir aramaya maruz kaldık. İncitici bir muamele gördük. Esas koğuşumuzdan evvel konulduğumuz geçici koğuşumuzda, yanımızda getirdiğimiz eşyalarımız verilmemişti.
Sadece, üzerimizdeki kıyafetlerimiz vardı. Hatta birlikte geldiğimiz bir arkadaşımızın, giydiği tuniğinin altındaki pantolonunun rengi lacivert olduğu için, onu çıkarttırmışlardı. Arkadaşımız, koğuştaki çarşaflardan birini beline dolamak suretiyle namaz kıldı. Öyle dolaştı kaç gün boyunca.
Geçici koğuşlarda hiçbir şey olmuyordu. Bir bardak bile yoktu. Paramız olduğu halde kantin günü olmaması sebebiyle, bir şeyler almamıza izin vermediler. Su, nasıl temin edeceğiz, dedik. Tuvaletteki çeşmeden için, dediler. Bardak, deyince de ağzınızı musluğa dayar içersiniz, deyip gittiler. Onlara su bile yok, sözünü biz orada yaşadık.

***
Koğuşa geldiğimiz üçüncü günün sonunda, cezaevi müdürünün odasında bir komisyon ile görüşüp, bizi ayrı ayrı esas koğuşlarımıza sevk ettiler.
Yeni koğuşuma geldiğimde herkesi bir işin ucunda tutarken buldum. Kurulu bir düzen vardı burada. Yaşça büyük olan ablalar oturmuş manav günü sipariş ettikleri, yeşillikleri temizliyor, doğruyor; genç arkadaşlar temizlik yapıyor. Bir başkası çaya su ekliyor. Ve minicik bir Betül var koğuşta. Sesiyle cennet nağmelerini koğuşa taşıyor. Gülüşüyle baharı getiriveriyor yüzlerimize. Hayatı hatırlatıyor. Bir de dışarıda bırakmak zorunda kaldığımız yavrularımızı. Ana kuzularını.










