Cemil Tokpınar-tr724.com
Fitne sürecinin ilk günleriydi. Arkadaş çevremizden bir hocamız, basında çıkan süreç haberlerini arkadaşlara mail olarak atmayı kendisine vazife kabul etmiş, bizleri aydınlattığını sanıyordu. Bir gün yine bir mail atmıştı. Güya meşhur bir gazeteci Twitter’da, “Hocaefendi adalet ve içişleri bakanları ile emniyet genel müdürü bizden olsun, demişti. Teklifi kabul edilseydi bu kavga çıkmazdı” şeklinde bir iftirayı paylaşmıştı.
Okur okumaz içimden bir iftira olduğunu hissettim. Bir kere Hocaefendi böyle bir şey söylemezdi. İkincisi, haber diye bana gelen bu Twitter hesabı ve bu mesajı araştırmam, önce bilgiyi kontrol etmem lazımdı. Çünkü bir bakıma “kardeşlik suresi” diyebileceğimiz Hucurat Suresinin 6. ayetinde böyle emrediliyordu:
“Ey iman edenler, herhangi bir fâsık size bir haber getirecek olursa, onu iyice tahkik edin, doğruluğunu araştırın. Yoksa gerçeği bilmeyerek, birtakım kimselere karşı fenalık edip sonra yaptığınıza pişman olursunuz.”
Süreçte en çok uygulanmayan ayetlerden biri buydu. Hemen Twitter’a girip adresi kontrol ettim. O isim için açılmış iki adres vardı. Sözü edilen mesaj 20 bin takipçisi olan bir hesaptan paylaşılmış, ama gerçek hesabın 600 bin takipçisi vardı. İşin asıl ilginç yanı, adı geçen gazeteci, “Ben böyle bir tweet atmadım, adı geçen hesap sahtedir, benim değildir” diyordu.
Mesele anlaşılmıştı. Cemaati ve Hocaefendiyi bitirmek için yıllardır plan yapan şer odakları yalan ve iftirayı birinci prensip hâline getirmişler, adeta cemaatin aleyhine olabilecek her şeyi meşru görüyorlardı.
Bu yalan ve iftirayı bana gönderen, kendi sohbet grubuna Kur’an dersleri yapan çok samimi, ihlâslı ve sünnet üzere yaşayan bir hocaydı. Peki, cemaat söz konusu olunca Kur’an ayetleri unutuluyor muydu? Benim yaptığım araştırmayı önce onun yapması gerekmiyor muydu?
Kendisine mail atarak yaptığım araştırmayı ve neticeyi bildirdim. Bana ve mail grubundaki bütün arkadaşlara bir mail atarak gerçeği duyurması ve araştırmadan iftiraya alet olduğu için özür dilemesi, girdiği günahtan dolayı da tövbe ve istiğfar etmesi gerekmiyor muydu? Maalesef, ne düzeltme maili attı, ne de özür diledi.
“Kur’an’ın hükmüne uyarak doğru olup olmadığını araştırdın mı?”
Ertesi gün bir toplantıya gitmiştim. Bu kez aynı arkadaşın mailini okuyan, Kur’an ve hadis üzerine araştırmaları olan çok samimi ve gayretli bir hocamız, “Gördün mü bak senin Hocan ne demiş?” dedi. Ben de “Ne demiş ağabey?” diye cevap verdim. Aynı iftirayı dile getirdi. “Peki, Kur’an’ın hükmüne uyarak doğru olup olmadığını araştırdın mı?” diye sordum. Maalesef araştırmadığını söyledi. Ben de yaptığım sorgulamayı anlattım. Ama ne bir pişmanlık sergiledi, ne de özür diledi.
Oysa daha birkaç gün önce beraber televizyon programı yapmış, kardeşliğimizi bozacak bir fitnenin her yeri sarmak üzere olduğunu ve buna çözüm olarak Hucurat Suresindeki bütün prensipleri hakkıyla uygulamak gerektiğini anlatmıştık.
Demek ki insanlar bir ihtilaf çıktığı zaman bir tarafı tercih ediyor, sonra da her şeyi tarafgirlik esasıyla değerlendiriyorlardı. Oysa çıkan kavgada hasmımız dahi olsa, hatta her bakımdan düşman olduğumuz bir kişi dahi olsa hakkında söylenenleri kontrol etmeden, doğruluğunu ispatlamadan inanmak, kullanmak, sosyal medyada yaymak doğru değildir.
Bütün sosyal medya mecralarında (Facebook, Twitter, WhatsApp, Instagram, Youtube vs.) yapılan en büyük hata, bilginin doğruluğunu sorgulamadan paylaşmaktır. Bilgi yalan ve iftira ise, onun hakkında yapılan bütün yorumların, tartışmaların, kavgaların sorumlusu, o bilgi veya haberi ilk çıkaran ve paylaşanlara aittir.
Tarafgirliğin verdiği uğursuz ve geçici lezzet için cehenneme odun taşımaya değer mi? Tereddüt ettiğimiz hesap, adres, haber, bilgi ve iddiayı araştırsak ve neticeye göre hareket etsek ne kaybederiz?
Peki, nasıl araştıracağız? Haber ve bilgiyi ilk paylaşanın kaynak olarak verdiği yazı, hesap, gazete, televizyon programından başlayabiliriz. Hakkında iddiada bulunulan şahıs acaba bir açıklama yapmış mı? Eğer bir sonuca ulaşamadık ve tereddüdümüz devam ediyorsa ya bir süre beklemek ya da paylaşmamak gerekir.
Diyeceksiniz ki, “Doğruluğunu araştırmak gibi bir hassasiyet şöyle dursun, bile bile yalan ve iftirayı atan, yayan, paylaşan kimselerin durumu ne olacak?”
Bilerek yalan ve iftirayı atan ve yayan kimseler, ahirette sebep oldukları fitne ve tahribat ölçüsünde cezalandırılırlar. Milyonlarca insana atılan bir iftirayı, milyonlarca insana duyurmanın cezası da herhalde ancak cehennem olabilir. Keşke önceden tövbe ve istiğfar edip iyi ameller yapabilseler… Çünkü dünyada kendisine hoş gelen tarafgirlik gafletinden cehennemde uyanmak çok geç olur ve artık iş işten geçmiştir.
Düşmana karşı bile hakperest olmak gerekir
Sosyal medyada herkesi “bizden” ve “onlardan” diye ayrıştırmak doğru değildir. Maalesef böyle bir sınıflandırma yapılıyor ve “bizden” sınıfına girenleri hep desteklemek ve lehlerinde olmak, “onlardan” sınıfına girenleri de hep karalamak ve aleyhlerinde olmak prensip hâline getirilebiliyor.
Çok meşhur bir örnek: Bir vakfın yüzlerce şubesinden birinde, kısa bir süre öğretmenlik yapan bir kimsenin öğrencilere yönelik bir suçu yüzünden vakfın adı kasıtlı olarak o hatayla birlikte anılıyor.








