T24 sitesinin Yazarı Gökçer Tahincioğlu, AKP ve Erdoğan rejiminin, vatandaşına yaptığı zulümleri yazdı. “Panzerler, TOMA’lar, botlar, denizler, nehirler, cinayetler” başlıklı yazısında, Ege’deki bot faciasına da geniş yer veren Tahincioğlu, son 10 yılda, devletin zırhlı araçlarıyla, Diyarbakır ve çevresinde ölen çocuk sayısının 16.’yı geçtiğini, ama kimsenin hesap vermediğine dikkat çekti.
Geçen hafta Ege’deki bot faciasında, boğularak hayatını kaybedenlerin 5 kişinin çocuk olduğuna dikkat çekerek: “Ama dün de bugün de haksızlığa karşı çıkan, kumpas operasyonlarına, ranta, karanlık işbirliklerine, işkenceye, insanların açlık ve ölümle terbiye edilmesine, botlara, nehirlerden geçmeye mahkûm bırakılmalarına rıza göstermeyenlerin bütün kuvvetleriyle haykırmaları gerekiyor. Bu yaşananlar cinayettir.” dedi.
İşte Gökçer Tahincioğlu’nun yazısının tamamı:
Panzerler, TOMA’lar, botlar, denizler, nehirler, cinayetler
Rutin bir haber daha düşüyor önümüze sonra. Alıştığımız, üç gün sonra unutacağımız, hatta büyük bölümümüzün burun kıvıracağı…
Kendini kandırmak bir hastalıktır.
Bir süre sonra kendi söylediğine inanıp, bunu mutlak doğru saymak da hastalığın en ileri seviyesi.
Bu hastalığı tüm hücrelerinde taşırken, bir başkasını bunlarla yüzleşmeye davet etmek ise hastalığın en karmaşık biçimidir, tedavisi çok güç bir hali.
Bu yüzden aşama aşama, acı çeke çeke ve belki kendimizi kandırdığımız yerdeki yara bandını kaldırdığımızda canımızın yanacağından korkmadan, kanamasından ürkmeden ve ne olursa olsun mutlu hissedebilme çabasına girmeden tedavi etmeye çalışmak yüreğimizi, bizi insanlaştırır.
Görebilmenin, hissedebilmenin tarifidir insanlaşmak.
Kelimeleri, cümleleri yerli yerinde kullanmak, anlamlarına ulaşmak ya da bir boş gösteren olmaktan çıkartmak…
Cinayete cinayet diyebilmek, adaletsizliği, zulmü anlatabilmek, fakatsız, gerekçesiz cümleler kurabilmek, lafı dolandırmadan olan biteni tarif edebilmek ya da tüm bunlar olurken, nerede olduğumuzu, ne yaptığımızı kendimize sorabilmek.
İkiyüzlü ahlakla, kendini ve toplumu kandıranlarla, söylediğine inananlarla yüzleşebilmeyi hak etmek…
* * *
Efe Tektekin, adını bilmediği, muhtemel her gördüğünde korkunç görüntüsünden çok etkilendiği TOMA tarafından ezildiğinde 6 yaşındaydı.
Doğal olarak bahsedilebilecek bir yaşam öyküsü yok.
Kalp kırıklıkları, kıskançlıkları, kararsızlıkları, sevinçleri, üzüntüleri, hayalleri yok.
Olsa olsa bakkalda alınmayan bir gofrete dudak büzüşü, kendisi uyutulurken gülenlere bir iç çekiş.
Yaşam öyküsünü anlatmak istediğinizde karşınıza sadece bir yıl önce dedesi Mehmet Tektekin’in de TOMA çarpması sonucunda öldüğü geliyor.
Bu kadar. Hepsi bu.
* * *
Son 10 yılda zırhlı araçlarla Diyarbakır ve çevresinde ölen çocuk sayısı 16. Bu nedenle mesleğinden olan yok, esaslı bir ceza alan yok, “ne yapıyorsun” diye sorulan kimse bile yok.
2009’da Hakkari’de 7 yaşındaki çocuk özel harekat aracının altında kaldı.
2010’da Şırnak’ta 10 yaşındaki çocuk akrep tipi zırhlı polis aracının.
2012’de Erzurum’da 9 yaşındaki çocuğa ayakkabı boyadığı sırada zırhlı araç çarptı.
2016’da Cizre’de 4 yaşındaki çocuk panzerin altında kaldı.
Hesap verilmedi, yaşam hakları sorun edilmedi, aileleri kim bilir hangi tarihte ödenecek, değersizliğin itirafı gibi bir tazminatla yaşamlarını sürdürmeye mahkûm edildi.
Ve üzerinden geçip gitmeye devam ettik.
* * *
Rutin bir haber daha düşüyor önümüze sonra. Alıştığımız, üç gün sonra unutacağımız, hatta büyük bölümümüzün burun kıvıracağı.
“Yunanistan’a kaçan FETÖ’cüleri taşıyan bot battı, 7 ölü…”
“FETÖ’cü” denilenlerin listesi geliyor birkaç gün sonra:
12 yaşındaki Mustafa Said Zenbil, 4 aylık Mahir Işık, 6 yaşındaki Mustafa Kara, 8 yaşındaki Gülsüm Kara, 3 yaşındaki İbrahim Işık.
Mustafa Said Zenbil’in bir videosu düşüyor sonra yasaklanmış sitelere. “Merhaba arkadaşlar” diye konuşmasına başladığı, Youtube kanalını artık kapatmak zorunda kaldığını ama yeni bir kanal açmayı tasarladığını kim bilir kaç takipçisine anlatmak istediği çocukluğu. Artık kanalı gibi çocukluğu da yok. Susuyor.









