[TARIK TOROS-724.COM]
Türkiye artık hukuk dışı bir ülke. Yasa tanımazlıkta Türklerin tarihinde görülmemiş bir sicile imza atılıyor. Beyefendi özgürlükte çizgiyi çekti: “Benim sınırımın başladığı yer.” Ötesini konuşmak abes. Yine, “Batı birine diktatör diyorsa benim indimde o iyidir” sözleriyle gerçeklikten de uzaklaştı. Bir önceki yazıda Oxford sözlüğünün yılın sözcüğü seçtiği “post-truth”u anlatırken şunların altını çizmiştik, hatırlatıp bu bahsi kapatalım:
–Siyasetle gerçeklik arasındaki ip koptu.
–Siyaset aktörleri ile gerçek arasında bağ kalmadı.
-Gerçeğin terazisi şaştı.
-Gerçek ertesi bir dönem yaşıyoruz!
Sivili askeri fark etmez. Dikta dönemlerinin başarısı korkutup sindirerek hükmetmesi. Üzgünüm ama tekerlek tümseği geçti. Artık hiçbir unsurun gidişatın yönünü değiştireceği yok. Zulmün karşısında durma umudu vardı, o da kalmadı. Düşünebiliyor musunuz, hukuk skandalları yaşandıkça, “Etmeyin, bunlar onlara yarıyor” diye analizler yapılıyor. Kimsenin intiharlarla, işkencelerle, kötü muamelelerle, sivil ölüme mahkum edilen milyonlarla ilgilendiği yok. Bilakis, “Darbe soruşturmasını sulandırıyorsunuz” diye kafa tutuyorlar. Bilmiyorlar ki zalimlerden daha zalimler. Hesap görülecek zaman mı?
15 Temmuz’dan sonra işlenen insanlık suçları, ne zaman Ali Tatar ya da Türkan Saylan’ın çektiklerini geçecek? Milyonlarca mağdur ve mazlumun sizin defterinizde yeri yok anlaşıldı. Bari azıcık sıkılmanız varsa, öncekileri konuşmaya ara verin yani.Mazlum öykülerini yazıyorum kaç haftadır, yığınla yardım talebi geliyor. Ülke yangın yeri, kime nasıl ne biçimde yardım ulaştırılır, enselenmeden bu nasıl yapılır, bilemiyorum. Fakat araştırıyorum, emin olun.Yardım etmek isteyen mesajlardan biri var ki, nasıl müteessir oldum anlatamam: “Tarık bey merhabalar. Ben yıllardan beri inşaatlarda usta olarak çalışıyorum. Günlük kazancımın bir kısmını ihtiyacı olan arkadaşlarla paylaşmak isterim. Lütfen bana mail üzerinden ulaşabilir misiniz.”
Kişinin hayal kırıklıkları içinde debelendiği, milletine inancını ve güvenini gözden geçirdiği böyle dönemlerde o kadar iyi geliyor ki bunlar. Tarihe kayıt düşmeye devam, mazlum öyküleri:
GERÇEK MAHKEMEYE Mİ HAVALE EDEYİM?
“Ben öğretmendim, artık değilim. Açığa bile alınmadan ihraç ettiler. Neden atıldığımı nereden ve kimden öğrenebilirim. Yoksa gerçek mahkemeye mi havale edeyim? İşin tuhafı hiç üzgün değilim, nedendir bilemiyorum. Selametle…”
KAYSERİ’DE KIYAFET SORUNU…
“Öğretim üyesiyim. Geçen yaz üniversitem kapandı. Ben de ABD’de bir konferansa gelmiştim. Geri dönmedim. Kayseri’de tutuklu bir tanıdığımızın dediğine göre sözde ‘FETÖ’ mahkûmlarına ailelerinin getirdiği kıyafetlerin verilmesine izin verilmiyormuş. Ayrıca mahkûmların kıyafetlerini yıkamalarına da izin verilmiyormuş. Kıyafeti eskiyenler hapishane kantininden yeni kıyafet satın almak zorundaymış.”









