[Veysel Ayhan/tr724.com]
Nifak ve zulmün cenderesinde velayet yollarını kat eden on binler var.
Hem de dikey olarak. İşte o insanlardan ikisinin mektubu. Biri dışarıda
bir Anadolu kadını olarak iki küçük çocuğuyla zulme yiğitçe direnen
‘Haticecik’; diğeri içeride Medrese-i Yusufiye’de arşiyesini tamamlayan
bir ‘Yûsufcuk’.
İşte onların mektupları:
‘KİMSEYİ ARAYAMADIM, SADECE AĞLADIM’
“Eşimi almaya gelen polisler çok ukala tavırlar sergilediler. Eşimi
aşağı kapıya kadar uğurladım. Götürülürken polisler bana: ‘Niye aşağıya
kadar yolculuyorsun? Suçu yoksa geri gelir’ dedi. Polise: ‘Ben eşimi hep
kapılara kadar uğurladım. Ona hep hürmet ettim. Hürmetim size değil.
Siz böyle tavır göremezsiniz çünkü layık değilsiniz’ dedim ve el
sallayarak uğurladım eşimi.Beş ay oldu eşim gideli. O gitmez, o bizden geçmez; götürüleli… Olsun
ben iki çocuğumla dimdik ayaktayım. Kızım babasız uyumayı, oğlum
kardeşini sahiplenme duygusunu, ben maddi hiçbir şeyin önemi olmadığını
öğrendim.
Gurbetteydim. O gurbeti iliklerime kadar hissettim. Kimseyi arayamadım. Sadece ağladım.
İş yerinde telefon, zımba bile kullanmayan eşim terörist muamelesi görmüştü.
Olsun… Allah onu sevmiş; sevdiği için terbiye edecekti. Silkelendim, toparlandım.
Eşimi ilk ziyarete gittiğimde, cezaevinde anneler eşler herkes
ağlıyordu. Tek tek dolaştım aralarında. ‘Ağlamayın. Onlar iyi… Allah
onları sevdiğinden burada istihdam ediyor; zayi etmez. Onlar iyidir;
ağlarsanız yıkılırlar’ dedim. İnanamıyordum kendime.
Çocuğum düştü diye ortalığı ayağa kaldıran ben büyümüştüm. Şimdi
benim durumumda olan tanımadığım insanlara bile aynı şeyi söylüyorum.
Biz ağlar kederlenirsek, omuzlarımız düşerse; acizlenir isyan edersek,
zalim o zaman zulüm etmiş olur. Dua etmeyi öğrenmek lazım mı. Zor çok
zor…
Etrafında herkesin sana bakışlarıyla bir şeyler söylemesi… O bakışları okumak…
Kimi acıyor ‘Yazık oldu onunla evlenmeseydi böyle olmazdı’ diyor.
Kimi ‘Suçu olmasa bırakılırdı’ diyor. Kimi ‘Olan çocuklara oluyor’
diyor.
Ben yine dimdik duruyorum. Bir an bile eşimle evlendiğime pişman
olmadım. Olur muyum? Yusuf yürekli yiğit nasip olmuş bana. Çocuklarım
zorda değil. Özlemek ne güzeldir. Bir babayı özlemek her evlada nasip
olmaz. Onların yanında Allah var. Dört aydır ben onlara abur cubur
almıyorum. Çünkü erzağımız bitmiyor. Krakerlerine bile bereket veren
Rabbleri var. Allah’ın bana nasip ettiklerini haketmiyorum. Acizim
günahlarım var. Eşimin ibadetleri oruçları hatimleri bizi bereketli
nasipli kıldı.
Dışarıya pasta yapıp satıyorum. Aldığım 2 kilo un hiç bitmedi. Kaç
tepsi kaç çeşit yaptım. Cebimde param hiç bitmedi. Sevinçten ağladım
bunları yasarken. Şimdi de yazarken.
Ama bir an bir an bile isyan etmedim. Niye biz demedim. Demem. Allah o
hale getirmesin. Herkes ne kadar güçlüsün diyor. Oysa ben güçlü
değildim. Herkes beni evhamımla zayıflığımla bilirdi. İmtihanı veren
Allah kalbe serinliğini de veriyor. O, en güzel Vekil.
Yaşadığım bir hadiseyle bitireyim. Çok uzattım, hakkınızı helal edin.
Dolmuşum konuşacak kimse olmayınca. Akşamları dua saati yapıyoruz altı
yaşında oğlum ve üç yaşında kızımla. Eşim ve onun durumunda olanlara
sekine, tefriciye… Fetih gibi bazı sureler okuyorum; onlar dinliyor.
Kızım ayağımda tam uyuyacaktı; gözlerini açıyor kapıyor, benim sağ
tarafıma dikiyor gözlerini. Anlam veremedim. Dalmaya çalışıyor diye
düşündüm. Sonra dedi ki ‘Anne bak o da seninle okuyor’. Kimse yoktu
bizden başka ama varmış demek ki.









