[NAZİF APAK-TR 724.COM]
Bilen de konuşuyor bilmeyen de. Bildiğini sananlar da somut olaylar/veriler yerine, algı çalışmalarının altında ezilip kalınca bir yanlış hüküm defalarca tekrar ediliyor. Örneğin ısrarla deniyor ki “Cemaat medyası iktidara çok yakındı ve bu angajman Cemaate zarar verdi.” Peki bu hüküm doğru mu? Hayır.
Öncelikle bilmek gerekiyor ki Cemaatin ve Cemaate destek veren medyanın iktidara destek verdiği konular, hemen her kesimin sıcak baktığı demokratik açılımlardı. AB raporlarına bir de bu gözle bakın. Atılan demokratik adımlar nedeniyle Türkiye’deki vesayet sistemini sona erdirileceğini, daha özgürlükçü ve şeffaf bir yönetim anlayışının ortaya çıkacağı düşünülmüştü. Somut gelişmeler de (AB uyum yasaları bunun en iyi örneğidir) Türkiye’nin daha katılımcı bir demokrasiye doğru mesafe aldığını gösteriyordu. Liberallerin, demokratların, sosyal demokratların, muhafazakârların vs. desteklediği bu yolda cemaatin desteği de ayni maksada matuf idi. AKP iktidarının ilkeler ve icraatlar doğrultusunda aldığı destek, sadece Cemaate mahsus değildi. Yanlış da değildi…
Gelelim asıl konuya.
Önce temel kural: Bir medya kuruluşunun siyasetle girdiği yakın ilişkinin iki ağır faturası vardır: 1- Lehte yayın yapmanın mükâfatı olarak ihaleler alınır, kıyaklardan faydalanılır, kişisel ve kurumsal menfaatler temin edilir, vergi borçları silinir vs. 2- Siyasi irade, iktidara yakın duran medyadan sürekli kelle ister. Hoşa gitmeyen yazı ve yorumlarda bulunan kişilerin cezalandırılması istenir. Borazan medya da bu taleplere boyun eğer…
HÜRRİYET’E GİDEN VERGİ MÜFETTİŞLERİ ZAMAN’A DA GELDİ
Zaman Gazetesi üzerinden çok net bir bilgi paylaşıyorum: İktidara en yakın göründüğü günlerde bile Zaman en küçük bir menfaat temin etmedi. Onca talebe rağmen tek bir muhabirini bile iktidara feda etmedi. Tek bir muhabirini bile! Bu iki konuya dair birkaç örnek vereyim siz de vicdanlarınıza sorun: İktidara destek verildiği dönemde bile ortaya konan onurlu duruşun tarihi bir değer taşımadığını mı sanıyorsunuz?
Demokratik adımların atıldığı ve bu nedenle iktidara destek verildiği günlerde Zaman Gazetesi’nde geniş bir vergi incelemesi yapıldığını biliyor musunuz? Zaman’da belli düzeyde yöneticilik yapan kişilerin tamamı bilir ki o günlerde vergi kontrolörleri hışımla girdiler gazeteye. Aynı vergi kontrolörleri Doğan Grubu’na gittiğinde yeri gök inletmişti ama Zaman’ı duyan olmadı; çünkü Zaman yönetiminin maliyecilere şöyle dediğini ilk ağızdan dinledim: “İyi ki geldiniz, biz zaten her işimizi yasalara uygun yapıyoruz ama farkında olmadığımız bir yanlış uygulama varsa onu tespit etmeniz bizim için çok faydalı olacaktır.”
Bütün mali dokümanların dijital kopyalarını aldıkları halde, gazete binasının içinde bir oda kapatılır istedikleri evrakların hepsi önlerine yığılır. Aylarca devam eden bir denetim başlar. Aslında beklenir ki gazete yöneticileri siyasi iktidara gidip ricalarda bulunsun, kendilerinin himaye edilmesini talep etsin. Gazete dimdik durur ve hiç kimseye (o gün en yakın oldukları siyasi lidere ve etrafına) durumu nakletmez. Onların bilgisi olmadan bu kadar ağır bir denetimin yapılamayacağı aşikârdı ama hiç kimseye boyun eğmedi gazete. İyi de etti. Eğer o gün eğilip bükülse, kurumsal ya da kişisel bir eziklik içinde ricacı olunsaydı Maliye, denetimi durdurabilirdi; ama Zaman, sonraki yıllarda gürül gürül konuşamazdı.
YAY-SAT’TAN ÇIKILSIN DİYE 3 KEZ ERDOĞAN RİCACI OLDU
Sadece mali denetim mi? Hayır. Zaman binasında çalışan bir arkadaş anlattı. Yine o günlerde ‘kaçak işçi çalıştırıldığı ihbarı var’ bahanesiyle sigorta müfettişleri gazeteye baskın yapmış. Yayın katlarına dağılmışlar tek tek gazetecilerin kimliklerini topluyorlar. Tabi ortada hiçbir usulsüzlük yok; ama ani baskın düzenleyerek gelmenin ve kapıları kapattırıp terör estirmenin bir manası vardı. İlişkilerin iyi olduğu o günlerde isteniyordu ki gazete yönetimi siyasetten bir şeyler talep etsin. Etmediler. İyi ki de etmediler. Yolsuzluk, usulsüzlük ve rüşvet belgeleri ortaya çıktığında, demokratik süreç çöpe atıldığında dimdik durabilmek için hiç eğilmemek, bükülmemek, mazideki bir korunma ile gebe kalmamak gerekiyordu…
Kesin bir bilgiyi iki ayrı kanaldan teyit ederek naklediyorum: Zaman’ın dağıtımı, Doğan Grubu’na ait olan Yay-Sat aracılığı ile yapılıyordu. Doğan Grubu’nun üzerine hışımla gidildiği günlerde Erdoğan, Zaman’ın Yay-Sat’tan çıkmasını, Turkuaz Dağıtım’a geçmesini istedi. Gelecek itirazlara makul bir gerekçe de vardı ortada. Zaman’ın imtiyaz sahibi Ali Akbulut ile Turkuaz Grubu’nun sahibi Ahmet Çalık arasında akrabalık bağı bulunuyordu. Aslında konu Zaman’ın daha verimli bir dağıtım şirketi ile ortak iş yapması değil; Doğan Grubu’nun yalnızlaştırılması ve çökertilmesi idi. O gün Zaman’ın tirajı çok yüksekti ve dağıtım dengesinde hangi kefeye geçse terazi oraya kayacaktı. Kendilerine en az üç defa Yay-Sat’tan ayrılma ricası bizzat Erdoğan tarafından iletilen Zaman yöneticileri ne demişti biliyor musunuz? “Bu grupla herkesin bir sorunu var; ancak adamların kapısına vergi memurları yığılmışken ve çerden çöpten bahanelerle çok büyük cezalar kesilirken dağıtım şirketini değiştirmemiz ahlaki de olmaz doğru da bulunmaz; kusura bakmayın…”








