Ehli dalaletin son elli küsur yıldır, ehli haset rüesasının son 15 yıldır ve bazı dostların da bu koroya iştirak ederek açık gizli topa tuttuğu bu abiler kimdir?
Neden dün, bugün hep topa tutuluyorlar?
Bu sorulara cevap verebilmek için Türkiye’nin son elli yılını çok iyi tahlil etmek lazım.
İsterseniz bu abilerden başlayayım.
Yaklaşık elli beş yıldır işin içinde olan bir abiye merak ederek beş yıl önce “evinde çoluk çocuğu ile kaç bayram yaptığını” sordum.
42 YILDA AİLESİYLE 3 BAYRAM GEÇİREBİLDİ!
Abi “kırk iki yıldır çoluk çocuğumla ancak iki veya üç bayram yapabildim” dedi.
Kurban bayramında, kurban postları toplar, Ramazan da yurtlardaki, yuvalardaki çocuklar madden ve manen iyi yetişsin diye onları kendi çocuklarına tercih eder.
Peki, dünyalık neyin var?
Diye sordum; “babadan kalma tarlalar vardı, hizmete bağışladım”.
Yine babadan kalan İstanbul’da küçük bir dairesi varmış.
Onu da bağışlamış fakat almamışlar.
Onu da ehli hasedin rüesası gasp etmiş.
Eşim de onun eşine sormuş.
Yenge hanım “beyim bazen haftalarca eve gelemezdi.
Ev işlerini istişare etmek için onunla aynı arabaya binip yolda istişare ederdim” demiş.
Ben abi deyince her abinin yanında onun kadar fedakâr hanımefendileri de kastediyorum.
Bir başka abi, askerin polisin terörden dolayı gitmek istemediği, gitse de kışlasından karakolundan çıkamadığı şehir ve kasabaları gündüz, gece dolaşmış.
Kaç defa ölüm tehlikesi atlatmış.
Yani her zaman kefenini sırtında taşımış, eline geçen o kadar imkâna rağmen, bir evcik bile almamış. Şimdi yurtdışında göçmen ve gariban bir halde yaşıyor, şikâyeti yok.
Kırk beş yıldan fazla zamandır, bu işin içinde olan, zekâsı ile üniversite imtihanlarında Türkiye’de 70 yıllarda ilk ona girmiş ama istek üzerine öğrenci yetiştirmek için öğretmenliği tercih etmiş.
Bu abiyi Ramazanda Kadir Gecesi iftara davet ettim.
Bana “hep dolaşıyorum, yirmi beş gündür ailemle iftar edemedim.
Aileme, Kadir Gecesi onlarla birlikte iftar açacağıma söz verdim.
Kırılmayacaksanız bu sözümde durmak istiyorum” dedi.
Bu süreçte kimseden bir kuruş para almadan kendi el emeği ile bir işte çalışıyor ama yapacağı vazifesini hiç aksatmıyor.
Bir başka abi Amerika’da koştururdu.
Türkiye’ye öğretmen bulmak için gidiyor.
Anne ve babasının evine ancak gece 11:30 gibi varıyor.
Bir sonraki gün, sabah altıda ayrılmak zorunda kalıyor.
Hayatı hep böyle, anne ve babasını da alıştırmış.
Bir başka abi 40-45 yıl önce neyi varsa hepsini hizmete bağışlamış.
Yurtdışına 90’lı yıllarda hicret etmiş.
Gece dememiş, gündüz dememiş.
Koşup koşturmuş.
UBER YAPANLAR VAR, HALİNDEN ŞİKÂYET ETMİYOR
Son süreçte cebri hicret etmiş.
Yanılmıyorsam şimdi uber yapıp, ekmek parasını zar zor çıkarıyor.
Şikâyetçi değil.
90’lı yıllarda Sydney’de birisiyle ilgileniyordum.
Türkiye’ye gitti.
Zaman Gazetesi’ne uğramış. Genel Müdür evine çaya davet etmiş.
Dönünce, yolculuk nasıl geçti? diye sormuştum.
Bana “yüzbinler satan gazetenin Genel Müdürünün bütün ev eşyaları, ikinci el eşya gibi.
