Şimdilerde pek ilgi görmese de bizler çocukluğumuzda, husûsen Ramazân ayında, televizyon başında gölge oyunu izlemeyi çok severdik.
Hacîvat ve Karagöz’ü hepimiz biliriz.
Kaba-saba bir adam ile naif bir Çelebi perdede konuşur, atışır, biz gülerdik.
Yapılan espriler Anadolu Zekâsı’nın ince ürünü olduğu için inceliklerini ancak Anadolu Halkı kavrayabilir.
Evet, maâlesef bu güzîde Osmanlı San’atı da yok olmak üzere.
Işığın bir nevi kan, can kazandırdığı “gölgelerin oyunu” herşey gibi teknolojiye mağlûb oldu, çizgi filmler, animasyonlar aldı yürüdü, geriye tatlı hatıralar kaldı.
Arkadan gelen ışığın, deriden yapılmış karakterlere vurması ile perdeye düşen gölgeler belkide eski televizyon ekranları ve daha nicesine ilhâm olmuştur.
Usta, ışık, karakterler, perdeye yansıyan oyun ve seyirciler, hayât sahnesi gibi…
Her oyun ve perdenin arkasında bir hakîkât saklı.
Âcizâne bu temsîlin hakîkâtini şöyle dile getirebiliriz ;
Usta ; Herşeye hâkim, gücü herşeye yeten, külli irâdesiyle Rabbimiz.
Işık ; Semâvî dinlerin Kitâb ve Peygamberleri.
Karakterler ; Perdede görünen ve oturup izleyen insanlar ki gerçekte kukla değillerdir, cüz’i irâdeleri ile her yaptıklarından mes’uldürler ve hesâb verirler.
Perde ; İmtihân meydanı şu dünyâ ve yaşanan hayattır…
Sizler bunlara çok şey ekleyip çıkarabilirsiniz akıl, irâde, şuûr ve hayâl dünyânızda alabildiğine ufkunuzun genişliği ile temsîlin hakîkâtini büyütebilirsiniz fakat makâlemin izni bu kadar…
Benim derdim karıştırılan gölgeler ve hakîkâtler…
Bazan gölgelere takılıp kalıyor ve her şeyi onların adesesiyle, ölçüsüyle ölçüyoruz.
Halbuki ustayı ve ışığı, karakterlere ait gölgeler, yansımalar ile ölçemezsiniz.
Sonsuzluğu kırk-elli santimlik bir cetvelle ölçmeye çalışmak ne kadar muhâl ise hakîkâtleri gölgeleri ile, hattâ gölgelerinin yansımaları ile ölçmekte o kadar boş.
Emelim son zamanlarda şâhit olduğum, kendimce problem addettiğim bir husûsu sizlerle paylaşmak, dikkât çekmek.
Malûm-u âliniz bizler insanız, insan hatâdan hâli değildir, ak-pak, tertemiz olması hem sırr-ı imtihâna hem yaradılışına münâfîdir.
“Beşer şaşar, düşer” ne kadar büyük bir gerçek.
Peki irâdesi ile hatâ eden insanın yaptıklarının mes’ulü kimdir ?
Rabbimiz ?
Kur’an ?
Peygamberler ?
Din ?
Hangisi ?
Yâhut insanın bizzât kendisi mi ?
Kim ?
Üstâd Bedîüzzamân’ın yaklaşımıyla “Allâh kaderi yaratmıştır ki insan kendisini fiilinin hâlıkı görmesin ve insana cüz-i irâdeyi vermiştir ki fiilinden mes’ul olduğunu unutmasın”
Evet, her insan dünyevî ve uhrevî yaptıklarından sorumludur.
O halde orta yerde bir problem varsa öncelikle sorgulanması gereken insandır…
İnsanın hatâsından ötürü hâşâ var, bir olduğunu bildiğiniz Allâh’ı sorgulayamazsınız.
Varlığına şahâdet ettiğiniz Allâh’ın gönderdiği, ikmâl ve itmâm ettiği Dîn’i, Kitâb’ı, seçtiği üstün vasıflı insanlar, Peygamberler’i suçlayamazsınız.
Eğer O (sav), hâşâ İslâm’ı uydurmuş olsaydı, beşer ürünü bir sistemi (dogma) sâlik ve tâbilerinin yaptığı hatâlardan ötürü müteselsil olarak berâberce mes’ul tutabilir, suçlayabilirdiniz.
İslâm bir dogma değildir, Efendimiz (sav) herhangi biri değildir.
Şu halde oturup gölgeleri, tâbileri, sâlikleri yani insanı masaya koymalıyız…
Nasılki Tıp tecrübelerle gelişmiş, geliştirilmiş insanlığın faidesine sunulmuş değerler bütünü, sağlığımız için çok önemli bir ilimdir, ki Komünizm gibi dogma değildir…
