Sevinç Özarslan – GriHat/ÖZEL
“Çok ağır işkencelere maruz kaldım. Ya konuşacaksın, ya öleceksin
dediler. İşkence gördükten sonra beni eşime gösteriyorlardı. ‘Buradan
çıkış yok, eşin de çıkamayacak. Her geçen gün işkencenin dozunu
artırdılar. Eşime tecavüz edeceklerini söyledi. Başıma bir poşet
bağladılar. Nefes alamıyordum. Artık öldüğümü düşünmeye başladım…”
Mustafa K. (40) ve Nilgün K. (37) 2013’te yurt dışındaki bir Türk
okulunda öğretmenlik yapmaya başladı. Mustafa K., sosyal bilgiler
öğretmeniydi. Okulda hem idarecilik, hem öğretmenlik yapıyordu. Eşi ise
fen bilgisi öğretmeniydi ama öncelikle İngilizce öğrenmek için kursa
yazıldı. Ailenin iki çocuğu vardı. Mesut Ekrem (8) ve Büşra Gülsüm (12)
de yeni hayatlarına alışmaya çalışıyordu. Tam her şey yoluna girdi
derken, 2015 yılının haziran ayında Türkiye’ye dönmek zorunda kaldılar.
Mustafa K.’nın babası beyin kanaması geçirmiş ve felç
olmuştu. Annesi ise şizofrendi. Mustafa K., Ankara’da ev tuttu, Sivas’ta
yaşayan anne ve babasını yanına aldı. Bir yandan iş arayıp diğer
yandan onların tedavileri ile ilgilendi. 5-6 ay sonra uluslararası bir
şirkette iş buldu fakat şizofren bir anne, felçli bir baba ve hastane
süreçleri nedeniyle bir yıl, aile için oldukça zorlu geçti.
15 Temmuz 2016’da yani darbe gecesi ise hastanedeydiler. Çünkü Nilgün
K., şimdi 1,5 yaşında olan üçüncü çocukları Ali İhsan’a beş aylık
hamileydi ve diğer hamilelikleri gibi bu süreci de hastanede
geçiriyordu.
Özel okullarda ve dershanelerde 17 yıl öğretmenlik yapan K. çifti,
darbeden sonra geldikleri ülkeye dönmeye karar verdiler. Gülen Cemaati
mensuplarına başlatılan operasyonların kendilerine kadar geleceğini
tahmin etmişlerdi. Fakat gidemediler. 11 Eylül 2016’da Ankara Esenboğa
Havaalanı’nda gözaltına alındılar. Mustafa K., bir itirafçı tarafından
‘bize sohbet yapıyordu, abimizdi’ denilerek ihbar edilmişti. Karı-koca
önce Ankara KOM, sonra TEM şubeye götürüldü. Mustafa K, 30 gün
gözaltında kaldıktan sonra 10 Ekim 2016’da mahkemeye çıkartıldı ve zorla
imzalattıkları ifadenin hatırına ev hapsi alarak bırakıldı.
Nilgün K. ise, gözaltına alındıktan birkaç gün sonra ciddi bir
şekilde rahatsızlanınca acil mahkemeye çıkarılıp serbest bırakıldı.
Mustafa K., gözaltındayken işkence gördü. Neler yaşadığını el yazısıyla
yazdığı ve mahkemeye verdiği 7 sayfalık mektupta anlattı. Şiddetli
dayak, eşine tecavüz ile tehdit, ağır küfürler, tacizler ve çıplak
bırakılarak aşağılamaya kadar her şey var.

‘BURADAN CANLI ÇIKAMAYACAKSINIZ’
“11.09.2016 tarihinde Ankara Havaalanı’nda eşim ile birlikte
gözaltına alındım. Önce eşimi bırakacaklarını söylediler. Ama Ankara
Emniyet Müdürlüğü’ne getirildikten sonra eğer istediklerini söylemezsem
eşimi de gözaltına alacaklarını ağır hakaretler ve küfürler ederek
ikimizin de buradan canlı çıkamayacağını söylediler. Eşim 5,5 aylık
hamile ve çok ağır rahatsızlıklar geçirmişti. Hamileliğine dair bu
dönemde tedavi işlemlerini Ankara Özel Ortadoğu Hastanesi ve Zübeyde
Hanım Kadın Hastanesi’nde yaptırdık. Bunları ifade etmemize rağmen
aşağılayıcı ifadeler ile ‘5,5 aylık hamilelikten ne olacak, hepiniz
teröristsiniz, yaptıklarınızın cezasını çekeceksiniz’ gibi ağır
ifadelerle bizi dinlemediler. Eşim bu hamilelik dönemini çok ağır
geçiriyordu. Çoğu günler yatarak ve dinlenerek geçiriyordu.”
‘EŞİNE TECAVÜZ EDERİZ’
“Bizleri KOM şubesine teslim ettiler. Burada ismini Çetin olarak
hatırladığım bir polis memurunun kontrolünde –diğer komiser ve
polislerin isimlerini hatırlamıyorum- ağır işkence (şiddetli
dayak) yapmaya başladılar. Yaklaşık 4-5 polis hiç acımadan son derece
acımasız bir şekilde çıldırmış gibi bana vurmaya başladılar. Ellerim
arkadan bağlı olduğu için hiçbir şekilde kendimi koruyamıyordum. Bu
arada sürekli ‘bu darbeyi sen yaptın, emri sen verdin’ diyerek bana,
aileme, bütün sevdiklerime çok ağır küfür ve hakaretler ediyorlardı. Bir
Türk polisinin o küfür ve hakaretleri etmesi beni utandırdı. Hayatımda
hiç öyle küfürler duymamıştım. Eşime tecavüz edeceklerini dahi
söylediler. Bir defasında bütün sevdiklerime özellikle eşime çok ağır
küfür etmeye başladılar, hem işkence ediyorlar 4-5 polis, hem de hakaret
ve küfür. Bana bütün küfürleri tekrar etmemi söylediler. Ben de
yapamam, söyleyemem, ben bir öğretmenim dedim. Çok kızdılar,
söyleyeceksin dediler. Aynen şöyle söyledim: Ben hayatımda hiç küfür
etmedim. Bu cümle sonrasında çılgına döndüler. Sonrasını
hatırlamıyorum.”

‘SENİ BURADA ÖLDÜRÜRÜM, SONRA DA BİR RAPOR YAZARIM’
“Sonra beni nezarethaneye gönderdiler. O gece sabaha kadar ağladım.
Sevdiklerime söylenen o hakaret ve küfürler çok ağrıma gitmişti. Bir
Türk polisi bunları nasıl söyler, anama, avradıma, bacıma bu küfürleri
nasıl eder diye çok üzüldüm ve ağladım. Şöyle düşündüm; bu bana
yaptıklarının bana söyledikleri suçla ne ilgisi var, neden insanlar bu
kadar alçaklaşıyor anlam veremedim. 15.09.2016 tarihine kadar KOM şubede
çok ağır işkencelere maruz kaldım. Bana işkence ettikten sonra benim
halimi eşime gösteriyorlardı. Bu manzara karşısında eşim çok sıkıntılar
yaşadı. Şiddet uygularken hep aynı şeyleri söylüyorlardı. “Artık buradan
çıkış yok, bunlar senin daha güzel günlerin, eşin de aynı şekilde
buradan çıkamayacak. Ya konuşacaksın, ya öleceksin, bizim hiçbir şeyden
korkumuz yok. Seni burada öldürürüm sonra da bir rapor yazarım, hepsi bu
kadar, seni artık kimse kurtaramaz.” vs. 15.09.2016 tarihinde sabah
bizi Gazi Mustafa Kemal Hastanesi’ne sağlık kontrolüne götürdüler.”

‘DOKTOR HANIM SAĞLAM RAPORU VEREMEM’ DEDİ
“Araçtan en son beni indirdiler ve muayeneye götürdüler. Doktor hanım
geldi, ismini hatırlamıyorum. Beni muayene etti ve bu arada polislere
dışarı çıkmalarını söyledi. Polisler bu duruma çok kızdılar,
çıkmayacaklarını söylediler. Beni de sürekli tehdit ederek eğer bir şey
söylersen eşini bir daha göremezsin, aynısını ona da yaparız diye
sürekli beni tehdit ediyorlardı. Doktor hanım darp yoktur raporunu
yazamayacağını söyledi. Polisler çılgına döndü, müdürlerini aradılar,
doktor hanıma kızmaya başladılar. Ama doktor hanım, “Benim yeminim var,
yeminimi bozamam, bu adama sağlam raporu yazamam.” dedi. Beni başka bir
araca aldılar, eşimi ve diğerlerini geri götürdüler. Eşim beni bu halde
görünce çok kötü oldu. Sürekli bir yerlerle telefon konuşması yaptılar
ve arabaya bir sivil polis geldi. Tahminim doktordu, bana baktı, “Sen
turp gibisin, hiçbir şeyin yok.” dedi ve beni başka bir hastaneye
götürdüler. Tam yollara bakamadım ama zannımca Dikmen’de bir hastaneye
götürdüler. Bana sağlam raporu aldılar.”










