Yakın zamanlara kadar, kendi halimizde bir toplumken, bugün Sydney’in kalbinde ülkemizin bayrağı dalgalanıyor, müzik ve şarkılarımız söyleniyor. Onun için Avustralya’daki resmimize geniş bakmalıyız, Sydney’in kalbinde bayrağımızı dalgalandırıp, 30-40 bin insanı bir araya toplamak önemli hadise” dedi.
Rıdvan Manav, diğer soydaşlarımız gibi, o da 2015’li yıllarda Avustralya’ya gelenlerden. 37 yıldan bu yana devam ettirdiği bu spora, 31 yıldan bu yana hocalık yapıyor. Ve 20 bine yakın tekvandocu öğrenci yetiştirdi. Bunun diğer bir anlamı, 20 bin genci, olabilecek kötü alışkanlıklardan koruyarak, spor gibi önemli ve birleştirici iştigal alanına sev ketmiş. 1982 yılında kendi ismini verdiği Rıdvan’s Tekvando Akademisi’ni kurmuş. Şimdi ise akademi ‘Australian Martial Arts’ ismi ile hizmet vermeye devam ediyor. İlk yıllarda daha çok kendi toplumumuzun gençlerine hitap etmiş. Ama aradan geçen süreden sonra, NSW’in diğer farklı toplumlarına da, tekvando akademisinin kapılarını açmış. Akademi, şimdiye kadar çok önemli fonksiyonları yerine getirdi. Bu spor ocağında, yetişen 20 bin insana sadece tekvando öğretilmemiş, aynı zamanda ülkemizi, kültürümüzü ve yemeklerimizi seven geniş bir ’dost kitlesi’ oluşmuş. Rıdvan hoca, oğlu Hakan, işletme fakültesini bitirmesine rağmen ‘Baba mesleği ’ne sevk etmiş durumda. Kızı Buşra’yı ise, yine insanları yetiştirmeninin ana kaynağı olan öğretmenlik mesleğine yönlendirmiş. Hatta mezun olduğu Şule Koleji’nde öğretmenlik yapmasını arzu ediyor. Tekvando Akademisi, adeta bir aile şirketi gibi; aile fertlerinin de katkılarıyla, tüm sporseverlere hizmet vermeyi asıl hedef edinmiş. Rıdvan hoca, sahip olduğu bu tecrübe ve birikimi, aynı zamanda Avustralya sınırlarının dışına taşırmış durumda. Ve aynı zamanda, Avustralya’da gerçekleşen veya medyada yer alan Uzakdoğu sporlarıyla ilgili, tüm medya kuruluşları ve diğer kurumlar, danışmanlık konusunda bizim Akademiden destek alıyorlar. Avustralya’nın dışında yaşanan tüm tekvando müsabakalarıyla ilgili, NSW Tekvando Federasyonu Müdür Yardımcılığının yanında, Türkiye’nin de Tekvando Federasyonu Yurtdışı Danışmanlığı ve Menajerliği görevini halan yürütmekte. En son ‘Londra 2012 Dünya Olimpiyatları’na katıldı. Londra’da Türkiye’nin ilk altın madalyasının da tekvandodan gelmesine vesile oldu. Türk toplumu olarak, gençlerimizin önemli maddi ve manevi kayıplar verdiğini belirten Manav, o dönemde genç neslin bir takım yanlış ve kötü alışkanlıklara maruz kalmasının, bir baba ve aynı zamanda spor hocası olarak, kendisini çok etkilediğini belirtiyor. Öyle ki, büyük oğlunun devlet okuluna başlamasıyla, kafasında Avustralya’yı terk etmeyi bile düşünmüş. Türkiye Tekvando Federasyonu’nun Dış İlişkilerden Sorumlu Danışmanı ve Olimpiyat Takım Menajeri, NSW Tekvando Federasyonu Müdür Yardımcısı ve Bayram Kültür Merkezi Başkanı olan Rıdvan Manav; bu süreçte adeta bir Hızır gibi yetişen Şule Koleji’ne olan minnetini şu ifadelerle belirtiyor, “Gençlerimizin kimisi hapishane, kimi esrar ve eroin belasına yakasını kaptırdığı için çok üzülüyordum. Ve burayı terk etmeyi düşünmüştüm. Ama NSW’de açılan Şule Koleji, imdadıma yetişti. Şule Koleji’nin ilk talebesi de oğlum Hakan oldu. O okula başlayınca kendime ümit geldi. Çocuklarımıza sahip çıktılar. Eğer Türk okulları olmasaydı bende şimdi burada olmayabilirdim.”
Kendi işiniz, resmi göreviniz ve gönüllü olarak yaptığınız görevleri de sayarsak, spor ve kültürel birçok faaliyetin içerisindesiniz. Toplumumuz sizi çok iyi tanımakla birlikte, ‘Tekvando hocası Rıdvan Manav’ı biraz daha ayrıntılı tanıyabilir miyiz?
2015’li yıllarda Avustralya’ya geldim. Lise eğitiminin hemen ardından, Judo yapmaya başladım. Aynı zamanda boks dersleri aldım. Tekvandoya ise 1976’da başladım. 1982 yılında Rıdvan’s Tekvando Akademisi’ni kurdum. 1991 yılında ise; Avustralya Tekvando Akademisi’ni kurduk. Kısacası 37 yıldan beri tekvando yapıyorum. Kendi çalışmalarıma gelince ise, Avustralya’da ilk merkezimizi 1982 yılında Marrickville’de açtık. Aradan geçen 31 yıldan bu yana yaklaşık 20 binin üzerinde öğrenci yetiştirdik. Bunların yaklaşık 1400 kadarı, siyah kuşak. Öğrencilerimizin %80’den fazlası, yabancı uyruklu insanlardan oluşuyor. Geri kalanı da kendi insanlarımızın çocukları. Bundan 15 yıl önce ise, tablo farklıydı. Yabancı ile Türk sayısı yarı yarıyaydı. Ayrıca, Avustralya’nın yerel medya kanallarında, çoğu programlarda, Akademiy olarak olarak danışmanlık hizmetini veriyoruz. Bu konuya ilgi duyanlar, internetten bizimle ilgili televizyon kanallarındaki görüntü ve faaliyetleri, web sitemizden. www.australianmartialarts.com.au takip edebilirler.
Şu anda hangi Dan’dasınız. Bildiğimiz kadarıyla, en yüksek Dan 9. Türkiye’de ve Avustralya’da sizin sahip olduğunuz dereceye sahip başka kimse var mı?
Dünya’da en yüksek Dan, 9 oluyor. Ben 8.Dan dayım. Avustralya’daki en yüksek kuşağa sahip Koreli hocaların dışında, en yüksek dan hocalarından biriyim. Sekizinci dana kadar geldim. En son basamak dokuz. İnşallah, 9.sunu da almak üzere Kore’ye gideceğim. Bildiğiniz gibi, bizim spor dalının dünyadaki merkezi Kore. Onun için 8. ve 9. dan için Kore’de imtihana girmek gerekiyor. Çok ağır bir imtihan. Kore’deki çok önemli hocaların gözetiminde, hem yazılı hem de haraketli sınav yapılıyor. Aynı zamanda Uluslararası Tekvando Hakemi ve NSW Tekvando Federasyonu’nun Müdür Yardımcısıyım.
Türkiye Tekvando Federasyonu’nda Dış İlişkilerden Sorumlu Danışman ve Menajer olarak görev yapıyorsunuz. Bu ilişki nasıl başladı?
1995 yılında Filipinlere dünya tekvando şampiyonasına katılmak üzere gitmiştim. Orada Türkiye Tekvando Milli Takımı’ndan bazı sporcu arkadaşlarla tanıştık. Tabii orada İngilizcede zorlandıklarını farkettimi. Onlara yardımcı olmaya başladım. Daha sonra bana milli takıma yardımcı olmam ve benim tecrübelerimden faydalanmak için birlikte çalışma teklifinde bulundular. Spor hayatım ile ilgili bütün her şeyi burada öğrendiğim için, Türkiye ile bu konuda herhangi bir bağlantım olmamıştı. Ancak her zaman kalbimizde Türkiye sevdası devam ediyordu. Filipinlerde milli takımda sporcu arkadaşlarla daha çok samimi olduk. Spor bizi birbirimize bağladı. Başkan Metin Şahin ile daha samimi olduk. İrtibatımızı kaybetmedik ve ileriki yıllarda da yardımcı olmaya devam ettim.
LONDRA OLİMPİYATLARI’NDA TEKVANDOCULARIMIZ YÜZÜMÜZÜ GÜLDÜRDÜ
Gönüllükten, resmiyete ne zaman geçiş yapıldı?
2004 yılında Metin Şahin, bana resmi olarak Milli Takım da görev teklifinde bulundu. Çünkü daha önce gönüllü olarak yardımcı oluyordum. Aynı zamanda da Metin Şahin, Dünya Tekvando Yönetim Kurulu’nda olduğu için toplantılara birlikte gidiyoruz.
Bir hayli zorlu geçen 2012 dünya olimpiyatlarında ilk madalyayı aldınız. O psikolojiden biraz bahseder misiniz. Nasıl bir ortamdı?
2012 Londra Olimpiyatları’nda bende tekvando takımının menajeri olarak görev yapıyordum. Çok heyecanlıydık. En iyi sporcular orada. Herkes sporcu. Türkiye açısından ilk günler çok iyi geçmedi. Çok strese girdik. Çünkü Spor Bakanımız Sayın Suat Kılıç dâhil herkesin bizden beklentisi altın madalya idi. Son günlere kadar bir tek güreş dalında bronz madalya alabilmiştik. İlk sporcumuz Servet Tazegül altın beklediğimiz kişiydi. Ve hakikaten de öyle oldu, yüzümüzü güldürdü. Türkiye’nin Tekvando da ilk altın madalyasını almış olduk. Bütün herkesle o sevinci paylaştık. Bu sevinci, sadece oradaki insanlar değil, başta ülkemizdeki 75 milyon olmak üzere Avustralya ve dünyanın tüm ülkelerinde yaşayan soydaşlarımıza yaşattık. Türkiye’den Başbakanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan, Cumhurbaşkanımızın eşi Hayrünnisa Gül hanımefendi ve bir çok yetkili bizi aradılar, tebrik ettiler. İkinci gün Nur Tatar kızımız finale kadar gelerek, Gümüş aldı. Üçüncü gün ise Bahri Tanrıkulu madalya maçını maalesef kaybetti. Ama üç sporcu ile katıldığımız olimpiyatlarda, yine de bu kadar sayıda madalya almak büyük bir olay. Çok büyük gurur oldu bizim için ve ülkemiz için.









