Tutuklu gazeteci Aziz Oruç, 7 ay sonra ilk kez pazartesi günü mahkemeye çıkacak. Eşi Hülya Oruç’un istediği tek bir şey var: Adil yargılama.

Ermenistan üzerinden Avrupa’da gitmeye çalışırken gözaltına alınıp önce İran’a sonra da Türkiye’ye gönderilen gazeteci Aziz Oruç, 7 ay sonra ilk kez 21 Temmuz 2020 Pazartesi günü hakim karşısına çıkacak. Kapatılan Dicle Haber Ajansı’nda (DİHA) çalıştığı için yoğun baskı altına alınan Oruç, 2017 yılında Süleymaniye’ye gidip mesleğine orada devam etti. Artı TV, Yeni Yaşam gazetesi ve Medya Haber için çalıştı.Süleymaniye’deki şartların kendisi ve ailesi için uygun olmaması nedeniyle Aralık 2019’da ailece Avrupa’ya gitmeye karar verdiler. Önce Aziz Oruç pek çok gazeteci gibi mülteci olmak için umut yolculuğuna çıktı. Ancak peş peşe zorluklarla karşılaştı.Elindeki 8 bin euroyu bir umut tacirine kaptırdı. Ermenistan’da gözaltına alınınca geri kalan 10 bin doları da gitti. Ermenistan’da işkence gördü. İran’da idamla yargılandı. Ağrı sınırında soğukta karın üstünde bir gün çırılçıplak bekletilen Oruç, İran askerleri tarafından Türkiye’ye tellerden atılınca İçişleri Bakanı Süleyman Soylu tarafından terörist ilan edildi. Yedi aydır eşinin gazeteci olduğunu ispat etmeye çalıştığını söyleyen Hülya Oruç’un, istediği tek bir şey var: Adil yargılama.
BİRAZ VİCDAN İSTİYORUM
“10 bin dolar paramızı kaptırıp gündeme terörist diye geldik. Başkaları yapınca mülteci, biz yapınca terörist. Eşim gazetecidir, kimsenin kirli siyasetine kurban olmak istemiyoruz. Vicdanımızı kaybettik, biraz vicdan istiyorum.” diyen Oruç, Bold’a konuştu.
Eşiniz 7 aydır hapiste, onunla en son nerede, nasıl ayrıldınız?
Eşimle en son Süleymaniye’de 1,5 ay beraberdik. Ermenistan’a yola çıktı, ben de çocuklarımla Diyarbakır’a geldim.
Nasıl tanışıp evlendiniz?
Üniversite arkadaşlarım sayesinde tanıştk. O Pamukkale Üniversitesi maliye, ben Trakya Üniversitesi güzel sanatları mezunuyum. Geleneksel el sanatları okudum. Cami, kilise içindeki süslemelerin restorasyonuyla ilgilendim. O dönemde okulun bahçesinde çıkan bir kavgada Aziz cezaevine girmişti. Mektuplaşmaya başladık. Mezun olduktan sonra bir restorasyon firmasına girdim. Firma beni Ulu Camii ve Cemilpaşa Konağı’nın restorasyonu için Diyarbakır’a yolladı. Oranın kalemişlerini yapıyorduk. Eşim de o sıra cezaevinden çıkmıştı. O gün bugündür beraberiz. 2015’te evlenmeye karar verdik. Diyarbakır’a yerleştik.
Sonra niye ayrıldınız? Siz Diyarbakır’da, o Süleymaniye’de.
Sur’da olaylar başladığı dönemde sürekli gözaltına alınıyordu. Muhalif bir yerde çalışınca doğal olarak göze batıyorsunuz. Eşim bundan çok bunaldı. Türkiye’den ayrılmak istediğini söyledi. Yurt dışı yasağı olduğu için Avrupa’ya gidemiyordu. “Nereye gideceksin?” dedim. Eylül 2017’de Irak’a, Süleymaniye’ye gitti. O zaman 5 aylık bebeğimiz vardı, 3 aylık da hamileydim. Kızımı 33 haftalık dünyaya getirdim.
O halde tek başınıza nasıl kalabildiniz.
Eşim gittikten sonra ailesinin evine kaç kere baskın yaptılar. Dağa gitmiş diye. Kardeşini, babasını alıyorlar. Nereye dağa gitmiş.
Nereye gitmiş, siz niye yanına gitmediniz?
Ben gidip geliyordum Süleymaniye’ye. Kocamı görüyordum. Eşim Kürt olmasına rağmen Irak’a alışamadı. Ben de alışamadım. Gidenler bilir. Ortadoğu çok farklı bir kültür. Çok zorlandık. Ondan sonra eşim dedi ki, Avrupa’ya gideceğim. Varımızı, yoğumuzu her şeyimizi sattık. İnanın sandığımdaki çeyize kadar her şeyimizi sattık.
Ne kadar bir para etti?
8 bin euro oldu ama geçen yıl mayıs ayında bir umut taciri tarafından dolandırıldık. Adam paramızı kaçtı gitti, ortalıkta yok. Irak’tan Avrupa’ya geçmek için. Sonra eşim başka birini buldu. Ona da 10 bin dolar verdik. O da götüremedi.3 yaşında Aren adlı bir oğulları, 2 yaşında Mira adlı bir kızları bulunan Oruç çifti, en son 4 Mart 2020’de Ağrı Patnos Cezaevinde görüştüler. Bu fotoğrafı da o zaman çekindiler. Dört aydır çocuklarının babalarını göremediğini söyleyen Hülya Oruç, fotoğrafın eline yasak nedeniyle ancak geçtiğimiz ay ulaştığını söylüyor.
Niye götüremedi?
Eşim Ermenistan’da yakalandı, İran’a iade edildi. Ermenistan’da bir gün tuttular. Eşim gazeteci olduğunu, yurt dışı yasağı bulunduğu için bu yola başvurduğunu söyledi ama sabaha kadar Aziz’i hem dövüp hem darp ettiler hem de cinsel istismarda bulundular. Ermenistan’da biz suç duyurusunda bulunduk. Ermenistan kabul etmedi. Rus askerler yapmıştır dediler. Ermenistan hükûmeti sınırı korumak için Rusya’da polis ya da asker desteği istiyormuş.
İstismar derken, ne yapmışlar?
Aziz, hapse girdikten sonra mektubunda anlatmıştı. “Gözümün önünde eşime cinsel istismarda bulundular” demişti. Daha fazlasını söyleyemiyorum. Hakkımı zerre kadar helal etmiyorum bunları yapanlara. Sabaha karşı eşime işkence ediyorlar, hem darp hem psikolojik. Sonra eşimi İran’a teslim ediyorlar.
İran’da neler yaşamış?
Orada herhalde iyi birine denk geldi. Eşim beni gece saat 12 gibi aradı. Ben yakalandım, Avrupa’ya gidemiyorum, beni kurtarın. Beni İran’a teslim ettiler. Nerede olduğumu bilmiyorum, dedi. Tabi biz 2 gün eşime ulaşamadık. Kesin öldürdüler diye düşünmeye başladık. İran ya Türkiye’ye teslim ediyor ya da öldürür dediler. Her şeye hazırlıklı olmamı söyledi arkadaşları.
Eşinizin öldüğünü düşünerek yaşamak ne kadar zor.
İkinci gün sabaha karşı saat 3’te tekrar aradı. “İran beni sınırda, tellerden Türkiye’ye attı, çırılçıplağım, üstümde sadece çamaşır var. Beni kurtarın, ölüyorum, dedi. İran’da önce mahkemeye çıkartmışlar, idam cezasına çarptırmışlar. Sonra para cezasına dönüştürsek ödeyebilir misin diye sormuşlar. O da öderim, demiş. Cebindeki paranın hepsini almışlar. Sonra zannediyor ki resmi bir şekilde beni ya Süleymaniye’ye ya da Türkiye’ye teslim edecekler. Bir dağ başında götürüyorlar.










