27 Eylül’de Yunanistan’ın Sakız Adası (Chios) açıklarında meydana gelen kazada hayatını kaybeden 7 kişiden 3’ü Zenbil ailesindendi. Büyük oğlu Bedirhan’la birlikte kurtulan işadamı Aslan Oğuz Zenbil, 12 yaşındaki oğlu Mustafa Said, eşi Meltem Zenbil (40) ve kayınvalidesi Kevser Sezer’i (58) kaybetti o gece. Ve sevdiklerini Sakız Adasında toprağa verdi.

Selahattin Sevi- Kronos
Zenbil, “Allah bizim cenazemizi onlara nispet yapar gibi Türkiye’ye karşı defnettirdi. Sanki şunu dedi, “ben bu mağdurları, masumları cenazesini bile size vermeyeceğim buna bile layık değilsiniz.” Rabbim resmen bana öyle söylettirdi. Size en güzel yeri verdim. Onlar aynı sahabeler gibi mühür oldular, şehittirler.” dedi.
Uzun yıllardır Bursa’da yaşayan Zenbil, 17 Ağustos 2016 tarihinde gözaltına alınmış. Dokuz gün nezarette tutulmuş… Bu süre zarfında emniyet müdürü dahil polisler tarafından “Bana her pisliğin altından siz çıkıyorsunuz’ diye aşağılanan Zenbil, Türkiye’den ayrılma sebeplerini ve o geceyi Kronos‘tan Selahattin Sevi’ye anlattı.
Neden sizi “her pisliğin altından çıkan” kişiler olarak görüyorlardı?
Çünkü aile olarak onların pislik olarak gördükleri şeyleri yapıyorduk. Emniyet müdürünün ifadesi ise aynen belirttiğim gibiydi. Sulh ceza hakiminin karşısına çıkmadan önce nezarethanede bekliyorduk adliyenin altında. Bizi tuvalete bile götürmediler yani, bütün ihtiyaçlarımızı birbirimizin yanında gidermek zorunda kaldık. Götürüleceğimiz gün de, zannediyorum özellikle tahrik etmek için, “Okulunuz beytümala geçti” dediler.
Çalıştığınız okula el konulmasından mı söz ediyordu?
Evet, “Okulunuz beytülmala geçti” dedi. Sen nasıl beytülmala geçti diyorsun burada kaç kişinin hakkı var. Bu vakıf malıdır biz öyle öğrendik. Vakıf malını yiyen kanla abdest almış gibidir diyor Hz. Ömer. O okulda bir sürü insanın hakkı var, ben o okul yapılsın diye insanların kulaklarındaki küpeleri sattığını biliyorum. Benim eşimin hiç altın bir takısı yoktur çünkü hepsini o okul yapılsın diye verdi. Düğünümüzde takılanları sordu bana ‘’Oğuz bunları ne yapalım?’’ Ver dedim, verdik. Bu kadar zorluklarla yapılan bir iş için bunlar dalga geçer gibi “Okulunuz da beytülmala geçti” dedi. Çok zoruma gitti. Şeriat mi var, Saltanat mı var neyin beytülmalı? Nasıl bir zihniyet, nasıl bir idrak, nasıl bir düşmanlık, nasıl bir nefret bu… Ne yaptık biz ona? Adam kalktı dedi ki “beytülmala geçti” okulunuz. Hırsızlık yaptınız dedim, çaldık diyeceksiniz dedim, ne beytülmalı.
Tutuklandınız ve cezaevine gönderildiniz…
Evet, Bursa E Tipi Cezaevine gönderildim. Orada sekiz kişilik koğuşlarda on yedi kişi kalıyorduk. On beş ay yattım. Bu sırada benden iki ay sonra, ekim gibi zannediyorum, eşimi de aldılar. Eşim de on ay hapis yattı. Eşim 31 Temmuz’da çıktı ben de 30 Ekim 2017’de tahliye oldum. Tahliye olduktan sonra 3 Ocak 2018’de beni tekrar gözaltına aldılar. Altı gün gözaltında kaldım. Ama altı aya bedel bir altı gündü benim için. Sonra serbest bıraktılar ama savcı çok ciddi üzerime geldi. “İtiraf et, itirafçı ol, anlat, bildiğin ne varsa söyle!” diyordu. “Bir şey bilmiyorum neyi anlatayım zaten her şey ortada.” diyordum ama o ısrara devam etti. “Ben şimdi senin yazışmalarını ortaya koyucam” diyerek yanındaki memurdan getirmesini istedi. 20-25 dakika aradılar ama önüme hiçbir şey getiremediler. Sonra, “Ben sana gününü gösteririm, katlanmış cezayı da sen bir al bakalım.” dedi.
Sonra tekrar saldılar beni. 17 Ekim 2018’de mahkeme günümüzde ben ikinci celseye girmedim. Dışarıda bekliyordum. 7,5 yıl ceza verdiler. 1 yıl tek başıma bir evde saklandım. Durum böyle olunca çocuklar gelip gidiyordu. Küçük oğlum, “Baba ben istemiyorum, bir arada olalım!” diyordu. Hanım zaten 6 yıl 3 ay hapis cezası aldı. Kayınvalidemin de ekim-kasım gibi mahkemesi vardı, onanacaktı artık. O da 60 yaşında kadın. İçeri girsin istemedim. Kendim için de istemedim, çok zor süreçler. Tabii bir maceraya da süreklemek istemiyorum onları. Sonra kayınvalidem ile hanım karar vermişler. Ben de onayladım. “Gidelim” dediler. Hepimiz aynı şekilde kararımızı verdik.
Türkiye’den nasıl ayrıldınız, saklanıyordunuz çünkü…
22 Eylül sabahı saat 12 gibi yola çıktım. Benim aramam ve yakalamam var zaten. 7,5 saat yolculuk yaptım. Hiç kimseye yakalanmadan, takılmadan İzmir-Çeşme’ye kadar geldim. Orada ailemle buluştum. 25 Eylül günü ilk denememizi yaptık fakat çeşitli arızalar çıkınca tekneye binemedik. Sonra ben İzmir’de kalıyordum. 26 Eylül akşamı yine hiç kimseye yakalanmadan Çeşme’ye geldim hatta ilk geldiğimde jandarmanın önünde durdum ama kimse kimlik sormadı. Sonra saat 21.30 gibi tekrar yola çıktık.

Yaşlı bir kadın, eşiniz ve çocuklarınız…
Enteresan olan şey, kayınvalidemin iki dizinde de protez var. Yani zaten yürümekte zorlanıyor, şeker ve tansiyon hastası, migreni var, her tarafında ağrılar var. Günde yirminin üzerinde hap içiyordu. Ama o kadın oralarda nasıl yürüdü bilmiyorum, hiç sesi çıkmadı. “Biz hicret namazımızı kıldık, yola çıkacağız. İnşallah bu zulümden kurtulacağız.” diyor, yeni bir hayat kurmak ve her şeyi geride bırakmak istiyordu. Eşim de mütevekkildi. Özellikle kayınvalidem “gidelim, kurtulun bunlardan” diye düşünüyor, tekrar hapishanelere düşüp çocuklarımızdan ayrı kalmamızı istemiyordu.
Ertesi gün, 26 Eylül’de tekrar denediniz…
26 Eylül gecesi bindik tekneye. Kaptanla birlikte 19 kişiydik, motor taşıdı hepimizi, yani bir problem yoktu. Devam ettik, bir ara motor arıza yaptı. Sonra düzeldi, hızlandı. Hatta Yunan kara sularına geçince çok sevindik. Kazadan iki-üç dakika önce anneme dedim ki “bak senin yüzün açıldı, sesin bile değişti.” O da bana, “hakikaten benim gibi hasta bir insana göre başım bile ağrımıyor, hiçbir yerim ağrımıyor oğlum” dedi. O sırada tekne hızlanmıştı, önü havaya kalkmıştı. İçeri su giriyordu, orada oturan insanlara ve çocukların üzerine su geliyordu. O sırada kayınvalidem “ah kızım ıslanmıştır, ne halde bir bakayım” dedi, kazadan on saniye kadar önce. Ben onun yanında oturuyordum, “anne otur, nasıl olsa birazdan ineceğiz, 10-15 dakikalık yolumuz kaldı” dedim. O yine “yok yok kızım ıslandı mı acaba, bir bakayım şuna ıslandı kızcağız çok ıslandı” dedi. Kalktı, o sırada bir bağırtılar duydum. Yusuf Bey (Yrd. Doç. Dr. Yusuf Deniz) bağırıyordu. “Allah belanızı versin sizin” diye bir ses duydum. Kaptan sola kırdı. Sola kırdığı sırada içeriye su doldu ve dalganın sağ ayaktan teknemize vurduğunu gördüm. Ben çünkü tam en arkadaydım, önümde koltuklar vardı. Olaya çok vakıf değilim. Ayağa kalktıktan beş saniye sonra devrildik. Beş saniyelik bir olay. Biz devrildik. Kayınvalidem beş saniye önce gitti kızının yanına. Ben arkada kaldım ve devrildik. O sırada müthiş bir aydınlık oldu yani, oğlum da söylüyor öyle olduğunu. Suyun altı da aydınlıktı. Ben yüzme bilmiyorum. Herkeste can yeleği var. O sırada birini ittirmişim ben. Hatta Arife Hanım, “beni ittirdin” ya da “çektin” gibi bir şey söyledi, hatırlamıyorum. Sonra su üstüne çıktım, teknenin pervanesine tutundum. Baktım, Ebubekir ağabey gidiyordu herhalde. Ebubekir ağabeyi tuttum, çektim. Kendisi de “beni sen çektin” diyor ama onu da hatırlamıyorum. Sadece Ebubekir ağabeyi görüp elimi uzattığımı hatırlıyorum. Onu da çekmişim. Sonra pervaneye tutundum ben, oğlum su üstüne çıktı. Bunu görünce onu yanıma çağırdım.
“OĞLUM BENİ TESELLİ ETTİ: BABA İSYAN ETMEYECEĞİZ”
Ailenizin diğer fertleri, onları görebildiniz mi?

Maaelesef eşimi, küçük oğlumu, kayınvalidemi göremedim. Çok da bakındık yani ama yoklardı. O sırada kucağıma bir bebek verdiler, Aliş dediğimiz Ali İhsan Kara. Onu teknenin üzerindekilere uzattım. Bir abla geldi, onu yukarıya çıkardık. Bakındım, her yere bakıyorduk. Bedirhan bağırıyor “Mustafa” diye, ben bağırıyorum. Ama hiç kimse yok. Orada rakam neyse o, görmedik bir daha hiç. Sonra ben geminin pervanesine oturdum. Göbeğimin üstüne kadar suyun içindeydim. Bedirhan da arkama oturdu. Biraz etraf sakinleşince Bedirhan, “Baba, isyan etmeyeceğiz!” dedi. Denizin ortasında oğlum beni teskin etmeye başladı. “İsyan etmeyeceğiz baba, bu bir imtihandır.” dedi. Yani oğlum söylemeye başladı bunu. Benim onu teskin etmem gerekirken o beni teskin etti. Hatta Yusuf Bey de diyor yani, “Oğuz Bey oğlunu teskin edeceğine Bedirhan babasını teskin ediyor, teselli veriyor” demiş. “Baba bu bir imtihan, Allah’tan geldi, kardeşim şehit oldu, annem, anneannem şehit oldular.” dedi oğlum. Biz böyle konuşuyorduk yani. Yani o ilk andan beri biz hep şehit oldukları kanaati içindeydik. Yani hiçbir zaman çıkacaklar, bulacağız diye düşünmedim.
Can yelekleri yok muydu?
Hepsinin can yeleği vardı. Can yeleği olmayan Yusuf Bey’in iki çocuğuydu, Ali İhsan (Aliş) ve bir de Nasır Bey’in evlatlarıydı bildiğim kadarıyla. Onun dışında herkesin vardı. Sonra işte Ebubekir ağabeyi de gözden kaybettik. Onlar da eşiyle kol kola sürüklenmişler. Suyun içinde kaldık biz, teknenin üzerinde. Belli bir süre sonra tekne ters döndü tabii. Bizim aklımıza da düdük çalmak geldi. Çıkardık düdükleri, öttürüyoruz, bağırıyoruz. Biz en önde düdük çalmaya gayret ediyoruz. Sonra enerjimiz bitiyor ve bir titreme geliyor tabii suyun içerisinde. Belden yukarısı üşüyor, suyun içi daha sıcak. Biz bayağı sürüklendik. Bekliyoruz o sırada, sahil güvenlik gelir, bulur, ha geldi ha gelecek…










