Şehir Hatları İşletmesi’nde 19 yıl çalıştıktan sonra ‘sorgu odası’na alınarak işine son verildi Sezgin Yurdakul’un. O da eşi ve üç sevimli çocuğu ile birlikte hakkını aramak için parklara, sokaklara çıktı. Sesini Fransız TF1 ve ünlü Financial Times dahil dünya duydu: Darbeci değil, gemiciyim!
SELAHATTİN SEVİ-KRONOS
Sezgin Yurdakul, 19 yılın sonunda işine son verildiğinde kazanılmış bütün haklarını da kaybetti. Tazminatını vermedikleri gibi işsizlik maaşı almasına bile izin vermediler. Çünkü o, sayıları yüzbinleri geçen KHK’lılardan biriydi.1998 yılında önce yazılı, ardından da sözlü sınavları kazanarak işbaşı yaptığı Şehir Hatları İşletmesi tarafından iş akti tek taraflı olarak fesh edildikten sonra çalmadığı kapı kalmadı Yurdakul’un. Üç çocuğunun ve eşinin nafakası onun omuzları üzerineydi. Olmadı, bütün kapılar yüzüne kapandı.Bir gün sosyal medyada mimar Alev Şahin’i görmüştü. Düzce gibi muhafazakâr bir yerde 17 gündür eylem yapıyor, “İşimi İstiyorum” diyordu. “Ben de yapabilirim” diye düşündü. Kırtasiyeden üç dört karton ve bir kalem alıp eve geldi. Kartonların üzerine, “Darbeci değil gemiciyim”, “Babam suçlu değil”, “İşimi geri istiyorum” yazıp ertesi gün İstanbul Büyükşehir Belediyesi önüne gitti ailece. Eylem yapacağı yerde bir tane park vardı ve çocuklar orada oynarken o kendi çocuklarıyla eylem yapmaya hazırlanıyordu. Bir süre o da küçük çocuklarını parkta salladı. “Cesaretini bir türlü toplayamıyordu”. Tam dönecekti ki eşi, “Ben Maltepe’den Fatih’e iki saatlik yolu çocuk sallamaya gelmedim. Parka gidecek olsam evimin yanında vardı, haydi al eline kâğıdı.” dedi. Ve aldılar…
Eşi Zeynep Yurdakul (38) ve çocukları Şevval (16), Işık (8) ve Burçak (3,5) ile sokakta hak arama mücadelesi başlamıştı… Devamını Sezgin Yurdakul anlatıyor:“Bana bir cesaret geldi. İBB binasının tam karşısına dikildik. Elimizde kartonlar ile yoldan gelen geçen bakıyor, kimi durup kağıtlarda yazılanları okuyordu. Yaklaşık yarım saat sonra belediye binasında bir hareketlilik oldu. Güvenlik personeli telsizle birbirini arıyordu. İki üç kişiye bile olsa sesimizi duyurmuştuk.”
Sonrasında o cılız sesleri Fransız TF1 ve ünlü Financial Times dahil dünya duydu. Türkiye’deki gazete ve televizyonlar ise görmezden geldi. Yine de onlar aile boyu sokaklarda hukuk ve adalet arıyor. Ödülü ise bazen hamburgercide Çocuk Menüsü…
İlk eyleminize müdahaleyi belediyenin güvenlik görevlileri mi yaptı?
Evet, aradan 10 dakika geçtikten sonra üç dört takım elbiseli belediye görevlisi yanımıza geldi, ne olduğunu sordu, anlattık. Kimi üzüldü kimi geçmiş olsun dedi. Bazıları ise suçun yoksa dönersin diye teselli bile etti. Olumsuz bir tepki ile karşılaşmadık ilk günümüzde. Yarım saat sonra görevliler tekrar yanımıza geldi ve “durumunuzu ilgili yerlere ilettik, gereği yapılacak, eylemi sonlandırın” dedi. Biz de, “Ya bu kadar kolay mıymış işe geri dönmem.” diye sevinip evin yolunu tuttuk. Yaklaşık on gün sonra yine belediye önüne gittik, yine aynı görevliler geldi. Durumu bir kez daha anlattık. Fakat aradan yarım saat geçmemişti ki bir minibüs yaklaştı. On tane sivil polis eylemi sonlandırmamız gerektiğini, hakkımızda şikâyet olduğunu, çevreye rahatsızlık verdiğimizi söyledi. Biz de kimseye rahatsızlık vermediğimizi, kaldırımda sessizce durduğumuzu ve bunun bizim anayasal hakkımız olduğunu söyledik. İşin rengi değişmişti. Bize gözaltı işlemi yapmaya kalktılar. Ailece direndik. Yaşanan arbedede çocuklar da korktu ve ağlamaya başladı. Bunun üzerine polis amirine, “Siz gözaltı işlemi yapmayın biz de eylemi bitirelim” dedim. Öyle de oldu. Fakat çocuklar eve gelene kadar ağladı.
O günden sonra eylemlerinizi sonlandırdınız mı?
Vazgeçmenin çözüm olmadığını biliyorduk, ısrarla eyleme iki ay devam ettik. Ben tek gitmek istiyordum ama eşim kabul etmiyordu. Çocukları bırakacak yerimiz de yoktu. Ya hiç eylem yapmayacaktık ya da hep birlikte gidecektik. Hep birlikte eylem yaptığımız süre zarfında herhangi bir olumsuzluk yaşamadık ondan sonra.
Türkiye ve dünya sizi eşinizle ve sevimli çocuklarınızla hak ararken tanıdı. Biraz kendinizi ve ailenizi tanıtır mısınız?
1978 yılında Kastamonu’da doğdum. Dört kardeşiz… Babam uzun yıllar Libya ve Suudi Arabistan’da inşaat işçisi olarak çalıştı. 1983’te ailece İstanbul Beykoz’a taşındık. İlk, orta ve liseyi burada okudum. Lise eğitimini Türkiye’nin ilk denizcilik lisesi olan Beykoz’un en güzel okulu Barbaros Hayrettin Paşa Lisesi’nde bitirdim. 1995 yılında mezun olduktan sonra yurt dışında gemilerde çalıştım. 18-19 yaşlarında Yunanistan, İtalya, Fransa, İspanya, Tunus, İsrail, Portekiz ve Bulgaristan’ı gördüm gemici olarak. 1997 yılı sonunda ise o zamanlar bir kamu iktisadi teşekkülü olan Türkiye Denizcilik İşletmeleri’nin Şehir Hatlarına önce yazılı sonra da sözlü sınavı geçerek girdim. 6 Ocak 1998’de işe girmeye hak kazanmıştım. Tam da o zamanlarda askerliğim gündeme geldi, askerlik hizmetimi yaptım. Lise eğitimim ve mesleğim denizci olduğu için askerliğimi de Gölcük Donanma Komutanlığı’nda önce Ulubat ardından da Kemal Reis Fırkateyni’nde serdümen olarak 18 ay yaptım. Askerden gelince bir dilekçe ile tekrar işime başvurdum ve çalışmaya devam ettim. 2002 yılının eylül ayında evlendim ve büyük kızımız bir yıl sonra dünyaya geldi. 2011’de ve 2016’da ise diğer çocuklarımız doğdu.
Sıradan bir hayatınız vardı ve gündelik hayat koşuşturmaları ile yaşamaya devam ediyordunuz…
Evet, askerden geldikten sonra Açık Öğretim Fakültesi İşletme bölümüne kayıt oldum. 2002-2007 arası okuyup mezun oldum. Büyük kızım başarılı bir çocuktu. Benim de yardımımla dört buçuk yaşında okuma yazma öğrendi. Okul hayatı boyunca da hep başarılı oldu. İki yıl Beykoz’da benim okuduğum ilkokula gittikten sonra 2011’de Maltepe’ye taşındık. 2013 mayısında dördüncü sınıfı giderken evimize 500 metre mesafedeki bir özel okulun bursluluk sınavlarına girdi. Bin 100 öğrenci arasında dördüncü oldu, yüzde 75 burs kazandı. Çok kısa sürede İngilizceyi de öğrendi. Hatta UNESCO’nun kompozisyon yarışmasına katıldı ve sertifika bile aldı. Öte yandan okullar arası ‘spelling bee’ denen yarışmada üçüncülüğü ve son yıl birinciliği var. Nitekim 2017’de Anadolu Lisesi’ni kazandı. Ortanca kızım 2011 doğumlu, 2016 yılında ana sınıfına başlaması gerekiyordu. İşten çıkarıldığımız için ekonomik gerekçelerle onu okula gönderemedim. Kızımın eğitimi bir yıl geç başladı. Şu anda üçüncü sınıfa geçti. En küçük kızım ise Nisan 2016 doğumlu. O da bizimle birlikte eylemlere katıldı.
Şehir Hatları İşletmesi’nde hangi görevlerde bulunmuştunuz? Hangi gerekçelerle ihraç edildiniz?
Denizcilik baba mesleği sayılır. Babam uzun yıllar yurtdışı inşaat şirketlerinde çalıştıktan sonra 1990 yılında gemilerde iş bulmuştu. Ben de 1992 yılında denizcilik lisesine girdim. 1995’ten itibaren de bilfiil çalışmaktayım. Yani 41 yıllık hayatımın 27 yılı bu mesleğin içinde geçti. Şehir Hatlarına girdikten sonra 19 yıl boyunca kurumun tüm gemilerinde ve hatlarında görev aldım. İstanbul, Çanakkale, Eskihisar-Topçular gibi hatlarda çalıştığım süre boyunca en küçük bir şikâyet gelmedi. 15 Temmuz 2016’dan sonra ise tüm ülkede olduğu gibi şehir hatlarında da bir cadı avı başladı. Kurum müdürleri tüm enerjisini 15 Temmuz’a kadar yasal olarak faaliyet gösteren kurumlarda kimler iltisaklı diye araştırmaya başladı. 16 Ağustos tarihinde kuruma çağrıldım. İnsan kaynaklarındaki görevli benim ikinci kattaki bir odaya gitmemi söyledi. Gittim, kapıyı çaldım. İçeride 3 tane müdür oturuyordu. Kara Operasyon Müdürü, İnsan Kaynaklar Müdürü ve ismini bilmediğim yeni işe başlamış bir kişi daha… Üçü yan yana hâkim-savcı, ben de karşılarındaki sandalyede ‘sanık’ olarak oturuyordum adeta.
Yani Şehir Hatları İşletmesinin bir katında ‘paralel mahkeme’ ya da ‘Sorgu Odası’ mı kuruldu? Neler sordular size?
İsmimi, işe ne zaman girdiğimi, hangi okullarda okuduğumu, dershaneye gidip gitmediği sordular. Daha sonra önlerinde önceden hazırlanmış notlara bakarak “kızımı neden o okulda okuttuğumu” sordular. Ben milat olarak kabul edilen 17-25 Aralık öncesi ve başarı bursuyla okula yolladığımı söyledim. Ardından, 17-25 aralık sonrası neden almadığını sordular. Okulun iyi bir eğitim verdiğini, evime yakın olduğunu ve cüzi miktar para verdiğimi belirttim. Ayrıca 4 yıllık bursu olduğu için değerlendirmek istediğimi, zaten okulun da kapısında Millî Eğitim Bakanlığı tabelası olduğunu hatırlattım. Bankasya’da banka hesabımın neden olduğunu sordular. Ben de hayatım boyunca faiz veren bir bankayla hiç çalışmadığımı, sadece Bankasya değil diğer katılım bankalarında da 1998’den bu yana hesabım olduğunu milat olarak kabul edilen 17-25 Aralık öncesi ve sonrası da Bankasya harici katılım bankalarında hesabım olduğunu belirttim. (Daha sonra diğer bankalardaki hesaplarının dökümlerini de kendilerine verdim üstelik. 2001 krizinde batan İhlas Finans’da benim de bir miktar param batmasına rağmen sonraki süreçte yine de faizsiz bankalarla çalıştım.) Gazete aboneliğimin olup olmadığını, benim ve eşimin sohbetlere gidip gitmediği, çocuklarımın ismi yaşına kadar her şey soruldu. Bununla da yetinmediler, sosyal medya hesaplarının şifresini isteyerek özel yazışmaları okumak istediklerini söylediler. Bunu isterken de kendi isteğimle veriyorum diye kâğıt imzalatmaya çalıştılar. Ben de bunun yasal olmadığını söyleyip reddettim ve bana, “Tamam çıkabilirsin” dediler.


















