Cihan Acar’ın gazetecilik hayatı aslında çok kısa. Henüz 3-4 yıllık bir geçmişi var. Ama her günü heyecanla, başarıyla dolu. En genç tutuklu gazeteciyi mesai arkadaşları Emrah Ülker ve Turan Görüryılmaz yazdı
Kabına sığamayan acar muhabir Cihan, dört duvar arasında
EMRAH ÜLKER’in kaleminden Cihan Acar…
Mesleğe adım attığının ilk yılında Gezi Parkı protestolarını fotoğraflarken polisin gaz fişeğiyle kolu kırıldı. Yılını doldurmadığı gazeteciliğin gazisi oldu. Ama kolunun kırılması onu durduramadı. Nerede bir haber olsa fotoğraf makinesini omzuna takar yola düşer görürdünüz Cihan Acar’ı.
İkinci yılında sokak ortasında uyuşturucu satanları fotoğrafladığı “Öğrencilere Ölüm Tuzağı” haberiyle Türkiye Gazeteciler Cemiyeti’nin ödülünü aldı. Bir haberde tanıştığı uyuşturucu bağımlısının izini sürerek günlerce duvarların arkasında beklemişti o haber için. Beklemesine değmiş, olağanüstü kareler yakalamıştı.

Haberden sonra telefon yağmuruna tutuldu. İstanbul’un dört bir yanından acılı aileler, kendi sokaklarındaki benzer manzaraları anlatıyordu. Tümünü tek tek takip edip daha nice uyuşturucu haberi yaptı. Yüzlerce genci zehirleyecek uyuşturucunun ele geçirilmesini sağladı.
Takılıyorduk kendisine: “Aman dikkat et bu çetelere, başını belaya sokma!” Gülüp geçiyordu, gençliğinden mi, cesaretinden mi anlamıyorduk. Dahası, uyardığımızın ertesi günü başka bir ‘belalı’ haberle çıkıp geliyordu.
Bazen bir yolsuzluk belgesi, bazen neşeli bir başarı hikâyesi, bazen de günlerdir peşinde koştuğumuz ama ulaşamadığımız bir kişinin söyleşisiyle… Kimsenin konuşmayı başaramadığı insanları nezaketiyle, inceliğiyle etkiler, söyleşi vermeye ikna ederdi.
Üçüncü yılında çalıştığı Bugün gazetesine kayyım atandı. İlk gün gazeteye gelen kayyımın meslektaşlarına yaptığı cesaret dolu konuşmayı Periscope’tan canlı yayınladı. Dünya basın tarihine geçecek tarihi bir belgeye imza atarken canlı yayında kovuldu.
O zaman herkes adını öğrendi Cihan Acar’ın.
Her şey bu kadar basitti: Gencecik bir gazetecinin ayaküstü işini kaybetmesi artık olağan bir şeydi.
Fakat o haber peşindeki hırslı çocuk gitmiş, yerine olanları soğukkanlılıkla karşılayan, olgun bir adam gelmişti. Sakince eşyalarını topladı. Masasındaki evrakları küçük bir kutuya ancak sığıyordu. Binadan çıkarken kendisiyle konuşan gazetecilere, “Bizim kutuda sadece haber dosyalarımız var” diyordu.

Daha sonra bir avuç arkadaşıyla Özgür Düşünce gazetesini kurdular. İlk günlerde bazen elinde fırçayla yerleri süpürdü, bazen masaları sildi.
Elbette her gün başka bir haberle sayfaları süslüyordu.
İfade özgürlüğü konusundaki davalarıyla tanınan avukat Veysel Ok’un hukuk dünyasına ilişkin yorumlarını haberinde kullandığı için hakkında 301’den dava açıldı. Yıllar önce Hrant Dink, Orhan Pamuk, Hasan Cemal gibi isimlerin yargılandığı TCK’nın 301. maddesinden yargılanacaktı.

Veysel Ok, “Hiç merak etme, senin avukatın benim.” demişti. Ama savcılar birkaç ay sonra aynı mülakattaki sözleri nedeniyle bu sefer Ok’a da dava açtılar. Telefonda birbirlerine “Ortak davamız var artık.” diye takılıp gülüşmüşlerdi.
Gazeteye gelen yerli-yabancı konukların çoğu nemli gözlerle izliyordu onun yaptığı kısa videoları ve hikâyesini. Kıdemli bir Yunan gazeteci, minicik belgeseli izledikten sonra duygulanmış, o tek odadan müteşekkil haber merkezinde tek tek herkesin elini sıkmış, Cihan’a da sıkı sıkı sarılmıştı: “Bu görüntülerin tarihe geçeceğine emin olabilirsin evlat.” Benzer bir hikâyeyi haberleştirmesi için Cihan’ı Atina’ya davet etmişti.

Bir gün işe geç geldi. Nerede olduğunu soranlara cevabı, gazeteciliğe tutkusunu gösteriyordu: “Gültekin Avcı’nın tahliye olacağını duydum, gece Silivri’de bekledim biraz. Çıkışı gece yarısını buldu. O nedenle geciktim.”
Dahasını da anlattı. Tahliye haberini aldığında annesiyle beraber olduğunu, bir dakika bile kaybetmeden annesini de alıp Silivri’ye koştuğunu, saatlerce hapishane kapısında beklediğini…
Nereden bilecekti, birkaç ay sonra o hapishaneye düşeceğini, o çok sevdiği anacığının da oğlunu görmek için o binanın kapısında saatlerce kuyruklarda bekleşeceğini…
Kanlı darbe girişiminden sonra çalıştığı gazete kapatıldı. 100 kadar gazeteciyle birlikte hapse atıldı. Hâlâ hapiste Cihan.
Geçen haftalarda bir kere daha gazetelerde haber oldu. Tutuklandıktan sonra ilk kez hâkim karşısına çıktı, ifadesini verdi. Gerisini herkes biliyor…

Önce tutuksuz yargılanmak üzere tahliye edildiler, sonra koparılan yaygaranın ardından hapishane kapısında darbecilikten bir kere daha gözaltına alındılar. 15 günlük ifade alma safahatından sonra bir kere daha tutuklandılar.












