25’er yıllık bir hakim ve hakimenin kızı Rana Ekinci, 15 Temmuz’dan sonra haksız şekilde tutuklanan anne babasının ve kendi yaşadığı dramı kaleme aldı. Ailenin tek çocuğu Rana Ekinci’nin anlattığına göre annesi HSYK eski Genel Sekreter Yardımcısı Neslihan Ekinci ve babası Dr. Hüseyin Ekinci’yi tutuklayan hakim 60 hakimi suçsuz yere tutuklayan Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ‘diploma’ haberlerine erişim yasağı getiren 50 bin dolar rüşvet alırken suç üstü yakalananan ve dün tutuklanan İstanbul Anadolu 3. Ağır Ceza Mahkemesi hakimi Hasan Akdemir.
Anne ve babasının Akdemir’in tehditleri altında tutuklanmasına bizzat şahit olmuş Rana Ekinci.Mahkemede yaşadıklarını şöyle anlatıyor: “Annem 18 temmuz günü gözaltına alındı 21 temmuz günü tutuklanması istemiyle mahkemeye sevk edildi. Sulh Ceza Mahkemesi annemi ve babamı tutukladı Anayasal rejimi devirmeye teşebbüs suçunun suç üstü halinden. 15 Temmuz günü Bartın’da babamın köyündeydik. Ortada ne ailemin işlediği böyle bir suç var ne de suçüstü hali. Ancak hakim tutuklamanın tek yolu suçüstü hali olduğundan başka nasıl kılıfına uyduracaklarını bilemediler tabi. Sonradan suçlamalar değişti silahlı terör örgütü üyeliği oldu. Ve tutuklamalarını yapan hakim 9 ay sonra rüşvet alırken suçüstü yakalandı. Annemlerin tutuklandıkları duruşmayı unutamıyorum. O günü kabuslarımda defalarca tekrar yaşadım, artık unutmam mümkün değil. Size de anlatacağım;
Duruşma başladı sonra içeri girdiler. Savunmalarını tekrar yapıyorlar. Pasaportlarının süresi çoktan dolmuş, kendileri geldiler ifade vermeye neden kaçalım diyor. Kızım var 20 yaşında babam ve annem yatalaktır ilgilenecek kimse yok onunla. Annem bağırıyor “Ben vatan haini olsam salak mıyım gidip Diyarbakır Lice’de her gece bombalanan o lojmanda yaşarken bu vatan için çalışayım. Ben erkek megomanyasında bir dünyada tırnaklarımla kazıya kazıya geldim ne başardıysam çalışarak başardım sizin gibilere rağmen.”
Hakim (hakim demeye utanıyorum bu adama bir iş adamından 50 bin dolar rüşvet alırken suç üstü halinde yakalandı bu duruşmadan 9 ay sonra) elini masaya vurarak parmağını anneme sallayarak “Kes sesini! Şu an anlattığın hiç bir şey önemli değil. Benim güvendiğim insanlardan oluşan bir whatsapp grubum var orada soruyorum hepinizin adını tek tek ne derlerse o diyor.” BUNU SÖYLEDİ! Ve bizim 10 ayımızı çaldı. Karar çoktan belli yargılama bile yok. Savunmanın, akla mantığa davet etmenin anlamı yok. Duruşmaya ara verildi sonra hakim çoktan belli olan karar için geri dönecek.”
Lojmanlardan çıkarılışı, maaşlarının kesilmesi, HSYK kararları ile tutukluklarının sürmesi, annesinin 7 aylık hücre cezası alması… Rana Ekinci, 3 binden fazla tutuklu hakim ve savcının ailesinin yaşadığı dramlardan sadece biri. İşte onun kaleme aldığı mektubun tamamı:
“Ben Rana EKİNCİ. Tutuklu iki hakimin tek çocuğuyum. Bu okuduğunuz bir çaresizlik çığlığı“
Nisan 23, 2017
Görünmez hissettiğimi söylemek kolay olurdu. Bunun yerine acınacak raddede görünür ve tamamıyla boş verilmiş hissediyorum.Size kendi hikayemi anlatacağım ama bu hikayenin nasıl biteceğini bilemiyor olmak beni korkutuyor. Bundan önceki dünyamdan hatırladığım kadarıyla genellikle bir şekilde hikayeler mutlu biter en dramatik en trajik sonlu masallar, hikayeler, filmler ise efsane olurlar. Yani bunu yazmamın nedeni hem bir nevi bana mutlu sonumuzu getireceğine inanmam ya da en azından dünyaya bir iz bırakabilmek. Trajik sonumuz ile efsane olmak istemiyorum. Umarım dünyaya iz bırakmak zorunda kalmam ama onlar için şimdilik en azından bu kadarını yapabilmek zorundayım.
Merhaba. Ben Zeynep Rana EKİNCİ. Şu an tutuklu bulunan iki hakimin tek çocuğu ve hukuk fakültesi son sınıf öğrencisiyim. Bu okuduğunuz bir çaresizlik çığlığı.
Annem Neslihan Ekinci 46 yaşında, eski HSYK Genel Sekreter Yardımcısı. Size kendimi tam olarak ifade edebilmek için gerilerden başlamam gerekiyor. Umarım sabrınız vardır bunları okuyacak.
Annemin ailesi Pendik’te oturuyor, annemin doğduğu evde yaşamlarına senelerdir devam ederler. Dedemin tam olarak yaptığı bir iş bildiğim kadarıyla yokmuş. Zaman zaman fabrikalarda işe girer sonra ayrılırmış. Babam hep köy yerinde insan aç kalmaz derdi annem babam kadar şanslı olamamış. Yaşadığı zorlukların bir kısmını bile burada size anlatmak sadece olanları dramatize etmek gibi olacaktır dolayısıyla şu kadarını anlatmak ile yetineceğim. Annemin kendisinden küçük 2 kardeşi var. Bir küçüğü olan teyzeme annemin üniversite sınavına gireceği sene rahim kanseri teşhisi konulmuş. Yan yatakta teyzem acı çığlıkları atarken, hastanede teyzemin başında refakatçi olarak beklerken teyzesinin anneme aldığı çıkmış sorular kitabından ve tüm dersler konu anlatımlı kitabından sınava hazırlanmış. Tabi sınava hazırlandığı gerçeği dedemden saklanmış aile tarafından. Dedem anneme hep benim gibi adamın çocuğu daha fazla okumaz sadece masrafsın bırak artık demiş eğitim hayatının her senesinde. Ama annem (babam ve ben ona Neslişah Altınpençe deriz) tabiki bırakmamış. Burada araya girip belirtmem gerekir, annem hayatımda tanıdığım en kararlı, hırslı, azimli ve sinirleri çelikten yapılmış insandır. Kendim hakkında en gurur duyduğum şey bu iki insanın evladı olmak ve Neslihan Ekinci tarafından yetiştirilmektir. 2 kitapla hazırlandığı sınavda Türkiye derecesi yapmış. Dedemin ise annemin eğitim hayatı ile ilgili tek söylemi “bırak başka şehire seni Avrupa yakasına bile okula göndermem”miş. Sınava girmeden tercih yapılıyormuş o dönem kendisinden böylesine üstün bir başarı beklemediğinden ve dedem başka bir şehire yollamam dediği için Marmara Hukuk fakültesini tercih etmiş. 4 sene boyunca her sabah Pendik’ten Kadıköy’e trenle gitmiş ve trenle dönmüş. Anneannemin dedemden gizlice yapıp sattığı dantellerin parasıyla kitaplarını almış.
Üniversitedeki ilk senesinde babamla tanışmışlar. Zamanla birbirlerini sevmişler çok sevmişler. Okul biter bitmez nişanlanmışlar. Bu esnada ikisi de yüksek lisanslarını Marmara Üniversitesinde tamamlamış. Annem hep hakim olmayı hayal etmiş. Babamı da hakimlik sınavına girmeye o ikna etmiş. İkisi de kazanmışlar beraber Ankara’ya adalet akademisine gelmişler bu sırada da evlenmişler. Hala akademide öğrenciyken annem bana hamile kalmış. Bütün zor şartlara rağmen annem akademiyi birincilik ile bitirmiş. Ancak kalabalığın önünde daha “neşeli bir insanın” konuşma yapmasını uygun bulduklarını söyledikleri için annem 2. İlan edilmiş. Annemin doğumu yaklaşınca İstanbul’a anneannemin yanına gelmişler. Sonrasında kura çekmiş ve mesleğe Diyarbakır Lice hakimi olarak başlamış babam bu esnada hala stajını yapıyormuş Diyarbakır’a beraber taşınmışlar.
Zannediyorum ben 4 yaşıma gelene kadar orada yaşadık. İlk anılarım oradandır evimizin bombalandığını balkonumuzun çöktüğünü hatırlıyorum. Evin tarandığını ve perdelerin delik deşik olduğunu hatırlıyorum. Belki o yaşta çocuk bunları hatırlayamaz dersiniz ama ben hatırlıyorum. Sonra sırasıyla Yozgat/Sarıkaya, Gümüşhane, Ankara ve İstanbul’da görev yaptılar.
Annem ve babam Gümüşhane’de çalıştıkları esnada Ankara’ya 2003 yılında dönemin Adalet Bakanlığı personel genel müdürü tarafından meslek içi eğitime davet edilmiş. Sonrasında ikisine de bakanlıkta görev teklif edildi. Babam kanunlar genel müdürlüğünde tetkik hakimi olarak çalışırken annem personel genel müdürlüğünde tetkik hakimi olarak çalıştı. Tetkik hakimliği yaptığı esnada Adalet Bakanlığına bağlı olan HSYK’ya hakim disiplin dosyalarını sunmakla görevliydi. Bu görevi hakkıyla yerine getirmek için diksiyon kurslarına gitti her gece evde son kapanan ışık onun ışığı oldu dosyaları tekrar tekrar okur çalışırdı. İddia ediyorum tüm eğitim hayatım boyunca ne annemin ne babamın meslek hayatlarında çalıştıklarının çeyreği kadar çalışmamışımdır, üniversitenin son senesindeyim onların yarısı kadar çalışan öğrenci görmedim. Zaman içinde annem bakanlıkta personel genel müdürlüğü daire başkanı oldu sonra yeni HSYK döneminde HSYK genel sekreter yardımcısı olarak atandı. Zannediyorum bu görevi almasının sebebi daha önce kurul ile çalışmış olması ve kadın olmasıdır. Tek kadın genel sekreter yardımcısıydı. Annem kendisine tahsis edilen makam aracını bile kullanmaktan çekinmiş ancak hava şartlarının çok kötü olduğu günler aracı çağırmış her kullanımı sonrasında cebinden benzin doldurtmuştur.
Annem 18 temmuz günü gözaltına alındı 21 temmuz günü tutuklanması istemiyle mahkemeye sevk edildi. Sulh Ceza Mahkemesi annemi ve babamı tutukladı Anayasal rejimi devirmeye teşebbüs suçunun suç üstü halinden. 15 Temmuz günü Bartın’da babamın köyündeydik. Ortada ne ailemin işlediği böyle bir suç var ne de suçüstü hali. Ancak hakim tutuklamanın tek yolu suçüstü hali olduğundan başka nasıl kılıfına uyduracaklarını bilemediler tabi. Sonradan suçlamalar değişti silahlı terör örgütü üyeliği oldu. Ve tutuklamalarını yapan hakim 9 ay sonra rüşvet alırken suçüstü yakalandı. Annemlerin tutuklandıkları duruşmayı unutamıyorum. O günü kabuslarımda defalarca tekrar yaşadım, artık unutmam mümkün değil. Size de anlatacağım;
Duruşma başladı sonra içeri girdiler. Savunmalarını tekrar yapıyorlar. Pasaportlarının süresi çoktan dolmuş, kendileri geldiler ifade vermeye neden kaçalım diyor. Kızım var 20 yaşında babam ve annem yatalaktır ilgilenecek kimse yok onunla. Annem bağırıyor “Ben vatan haini olsam salak mıyım gidip Diyarbakır Lice’de her gece bombalanan o lojmanda yaşarken bu vatan için çalışayım. Ben erkek megomanyasında bir dünyada tırnaklarımla kazıya kazıya geldim ne başardıysam çalışarak başardım sizin gibilere rağmen.”








