Erkam Tufan’la 30 dakika programına katılan Çift zorlukları nasıl aştıklarını anlattı. Kendilerine edilen duaları hissettiklerini söyleyen Kürşad Alçı ‘Küçük kızım ‘Allah’ım ne olur bize su gönder’ diye dua etti dedi.
41 yaşındaki matematik öğretmeni Kürşad Alçı ile eşi 39 yaşındaki fizik öğretmen Sabahat Alçı,15 Temmuz sonrası başlatılan cadı avından nasibini almış iki eğitimci. Sabahat Alcı (39) ve Kürşad Alcı (41). Düzce ve Ankara’da doğdular. Her ikisi de öğretmen. Kızları 9 yaşındaki Melahat Ebrar ve 7 yaşındaki Saadet Hilal ile birlikte bir gece yarısı Meriç’i geçtiler. Yanlarında hamile olan başka bir kadın daha vardı. Kaçakçılar onları Meriç’in ortasındaki bir adaya, “Burası Yunanistan” diye bıraktılar. Adada aç kaldılar, susuz kaldılar… Ellerinde son kalan parayı da Türk iki balıkçı alıp dolandırdı. Sonunda yardım karşı kıyıdan, Yunanistan’dan geldi. Kıyı köylerden insanlar ve polisler seferber oldu, onlar gayret etti ve karşı kıyıya özgürlüğe adım attılar.
Türkiye’yi terk etme kararı ile ilgili Sabahat Alcı, “Ülkenin durumunu biliyorsunuz. Bizim de hakkımızda davalarımız vardı. Zor bir karardı Türkiye’yi terk etmek. Şu yaşa kadar güzel anlar yaşadık, kendi vatanım, ama terk etmek zorunda kalıyorsunuz. Bu çok acı… ” diye özetliyor düşüncelerini.
Kürşad Alcı ise, Meriç’i geçerken bir nehirin ortasında bir adada mahsur kaldık. İnanın orada en çok hissettiğimiz şey ne açlık, ne de yağan yağmurdu. Bizim için edilen duaları hissettik en çok. Ailece teşekkür ediyoruz herkese” dedi. Korku dolu özgürlüğe kaçış öykülerini internet üzerinden yayın yapan Erkam Tufan Aytav’ın 30 Dakika programında anlatan Kürşad Alcı şöyle devam ediyor:
“Evet Meriç’te yaşanan olayları duyuyorduk. Abdürrezzak ailesi, Akçay ailesi çok üzücü… Biz bu kararı vermeden önce onları duyduğumuzda günlerce ağlamıştık, eşimde çok iyi hatırlıyorum. Abdürrezzak ailesinin çocuklarını, Murat Akçay beyin çocuğunun bulunamaması bizi çok etkileyen vakalardı bunlar. Biz bunu daha gündemimizde yokken uzunca süre ağlamıştık ama şöyle bir şey var. Türkiye’de korkunç bir durum var. Bir soykırım var yani tabiri caizse eğer. Çocuklar, kadınlar, hamileler, yaşlılar yani çok insafsızca bir durum var. Ve bizde bunu düşündük, değer mi? Gerçekten insafsızca bir durum vardı. Tabiri caizse ne derece doğrudur bilmiyorum ama Meriç’in suları mı daha insaflı, izim adaletimiz mi daha insaflı diye düşündük. Bu yaşadıklarımıza rağmen Meriç’in sularının daha insaflı olduğuna karar verdik. Ayrıca bir gözaltı sürecimiz olmuştu bizim, çocuklarımız çok etkilenmişti yani bir müddet tedavi aldılar bu yönde psikolojik destek aldılar. Özellikle büyük kızım geceleri kâbuslar görüyordu. İki küçük kızım var çok etkilendi bu durumdan. Annesiz mi kalacağız, babasız mı kalacağız diye. Zaten adada da bahsi geçince sürekli bizi teselli eden şey oydu. Babacığım olsun en azından bir aradayız. “Baba evet zor şarttayız ama elimizi tutuyordu bir aradayız” diyordu. Bizi biraz böyle ülkemizden koparan şeyler bunlardı. Yani bunları hak edecek ne yaptık diye günlerce düşündük yani, hiçbir şey yapmadık.
Acı olayları biliyordunuz. Ona rağmen ülkeyi terk etmeye karar verdiniz. Zorlandınız mı bu kararda?
Sabahat Alcı: Kesinlikle çok zorlandık. Fakat çocuklarımız için, özgürlük için gideceğimiz için şarttı. Oraya dönemezdik. Kalsaydık tutuklanacaktık. Onu göze alamazdık. 7 yıla hapis istiyorlar. Terörist olarak yargılanıyoruz. Hayatında yakından bir silah görmemiş bir insan bu şekilde suçlanıyor. İnsanın silahlı terör örgütü olarak karşılanması çok zor.
– Karar verdiniz yola çıktınız. Neler yaşadınız.
Kürşad Alcı: Bir takım insanlarla irtibat kurduk. Bize nasıl olacağını anlattılar. Biz de itimat ettik. 25 Temmuz günü Türkiye’den çıkmaya karar verdik. Meriç’e gidecektik. Arabamızın takip edildiğini fark ettik. Çok sıradan insanlarınız biz. Ortalama insanlarız. Kaçakçı bizi arabadan attı. “Dağılın” dedi. Biz sağa sola falan gittik. Bir yerde çıkmaz sokağa girdik. Kaçırılan insanlar var. Uzun süre haber alınamıyor. Düşündükçe tabii tedirgin olduk. Ne yapacağımızı bilmiyorduk artık ne olacaksa olsun dedik. Birisi bizi arıyordu. Bizim yanımızdan geçti fakat görmedi bizi. Biz de tebessüm ederek gittik. Çok heyecanlandık. Çocuklar var yanımızda tabii. Oradan geçtik. Birkaç yerde oturduk. Vakit geçirdik. Bir arkadaşımızın yanında iki gün kaldık. Bizle birlikte bir aile daha vardı. Onlar başka bir yöne biz başka bir yöne gitmiştik. Cuma günü tekrar aradı bizi. Bizi götürecek olanlar öbür aile ile de irtibat kurmuşlar. Bunları söylerken bile haya ediyorum. Ne işi olur bir eğitimcinin kaçakçı ile? Ama durum bu, üzücü gerçekler. Meriç’e doğru yola geçtik. Saat 22:00 gibi bir botun önünde durduk. Bot biraz kalitesizdi. Hazırlıksız gelmiş olduk. Çok kalitesiz bir bottu. Eşimle o arada baktık. Acele ettiriyorlar. Meriç karanlık ama geriye bakıyorsunuz daha karanlık. Can yelekleri vardı çocuklara ve bize giydirdiler. Saat 22:30 gibi bota bindik.
Sabahat Alcı: Hep çocuklar aklımda. Onların yüzlerini gözetledim. “Acaba korkuyorlar mı” diye. Bana sorsanız., korkuyorum arkam önüm her yer karanlık. O ailenin yaşadıkları geliyor bir taraftan. Acaba aynısı yaşar mıyız? Tarifi imkansız bir korku. Devamlı onları gözetledim. Onlarda sürekli bizi gözetliyorlardı. Bot hareket etti. Korktuğumuz başınıza geldi. Battı.
O anı tarif edemem zaten. Bitiyor. Bir anda hayat buraya kadar dedim. Suya gömülüyorsunuz, çocuklarınızı düşünüyorsunuz. Yani ne yapabilirim yapacak bir şey yok. Üzeremizdeki zaten eski bir yelekti buna rağmen suyun üstüne çıkmayı başardım. Seslerin olduğu tarafa da gitmeye çalıştım. Suyun üzerindesiniz fakat hala bir şey göremiyorsunuz. Gözlerinizi açamıyorsunuz. Zaten karanlık bir ortam. İnsanların sesleri değil de hareketlerinin seslerini duyuyorsunuz. Çırpınış seslerini duyuyorsunuz ve o tarafa doğru yöneldim. Ben onları takip ettim o andan zaten birazcık yüzdüm ve çalılıklara tutundum ve kurtuldum. O anda eşim ve çocuklarım kurtulmuş.
Kürşat Alcı: Biz ailecek 4 kişiyiz, karı koca ile birlikte toplam 6 kişiydik. Diğer abla hamileydi. Bir de botu kullanan vardı. Eşim en arkadaydı. Biz bunları takip ediyorduk. Bot batmadan önce dallar görülüyordu. 10 saniye önce eşime dedim. Ne yapacağız. Eşimin olduğu yer biraz daha derindi. Biz önce olduğumuz için ayaklarımız yere değmeye yakındı. Küçük kızımı botu kullanana verdim. O da aldı. Bende büyük kızımı aldım. İki metrelik bir mesafedeydi. Bir çalılığın altında sığındık. İki adanın arasından geçiyorduk. İki adanın arasından geçiyorduk. Küçük bir çalılık olduğunu sanıyorduk. Diğer aile önde idiler. Hemen ayakları yere değdi. Ve çıktılar eşim en arkada olduğu için durumu nasıl zordu. O anda düşünemedim eşimden özür diliyorum. Belki o öne oturmalıydı. Ama çocukları düşünmekten bunu düşünemedik. O da zaten “iyi ki çocukları düşündün” diyor. “İyi ki diyor aklına gelmedi” diyor. Eşim daha zor çıktı. Meriç’in debisi yüksek. Ayaklarımız yere değince anladık. Birkaç kulaç sayesinde çıkabildik. Bir kara parçasına sığındık. Ağacın altına sığındık. Sanırım 23:00 civarlarındaydı. Sonra bir müddet konuşamadık. Islandık sırılsıklam. Büyük bir çantamız vardı. İçinde diploma ve evraklarımız olan o gitti. Bir miktarda paramız vardı. Çekirdek bir ailemiz kaldı. Hiç bir şeyimi kalmadı. Her şeyimiz gitmişti. O anda zaten hiçbir şey düşünemiyorsunuz. Çocuklarımız ve eşim ordaydı. Karaya çıktık. Daha önce Edirne’de çalışmıştık. Meriç yükselir zaman zaman. Saat geçtikçe yükselmişti. Biz korktuk.
– Peki karşı tarafı gözüküyor mu oradan?
Kürşad Alcı: Karşı taraf gözüküyor, sesler geliyor karşı kıyıdan. Dün büyük kızım bir şey hatırlattı. “Baba ben o sırada ağlayacaktım, sen benim ağzımı tuttun. Karşı taraftan sesler geldiği için” dedi. Askerin sesleri geliyor. Bu haldeyiz ve ses çıkaramıyoruz, tepki veremiyoruz, üzülemiyoruz. Sadece bir kızı ben aldım, bir kızı eşim. Kucağımızda sabaha kadar böyle bekledik.
Sabahat Alcı: Botu süren kişi sürekli bizi ikaz ediyor. “Ellemeyin, hareket yapmayın, sessiz olun, bir gören olur” diyor. Diye. Biz de hiç kımıldamıyoruz. Ama ayaklarımıza doğru su yükselmeye başlıyor. Ne olacak diye düşünmeye başlıyorsunuz o sırada.
Kürşad Alcı: Telefonumuz su almış, randımanlı çalışmıyor. Bir çalışıyor bir gidiyor. Bir arkadaşıma konum attım, tanıdık bir insana haber verdik, böyle bir durum var. “Bir şeyler yapın” diye. Onlar da gayret gösterdiler. Ama kaldığımız ada arafta olan bir adaydı. Bu korkularla sabahı ettik. Bu arada botçu bir arkadaşını aradı, “Gel bizi al” diye. Bir gürültü patırdı, sanıyorum o yakalandı. Yeri tarif etmişti, bilmiyoruz o yerleri, tabirleri… Sonra saat 2:00-3:00 gibi sesleri duyduk. Anladık ki, o kişi Türkiye tarafında yakalandı. Öyle olunca biz iyice korktuk. Beklemeye başladık sabaha kadar.
– Hiç uyuyabildiniz mi?
Kürşad Alcı: Biz uyuyamadık ama çocuklar kucağımızda ara ara uyudular. Sıçrıyorlar, uyanıyorlar. Yanımızda bir de hamile kadın var. Bir müddet tutuklu kalmış. Öyle bir tedirginlik de var. Sıkıntısı da var. Şaşkın halde birbirimize bakıyoruz. Şükür duygusu ayakta tuttu. Sağdık ve birilerini haberdar edebilmiştik. Konuşamıyoruz ama yerimizi bildirdik. Bizi bu duygu ayakta tuttu.
Meriçin debisi o kadar yüksek ki, çocuklarım Meriç’in kıyısında büyüdüler, yüzmeyi öğrendiler. İçlerinden biri “Bana can yeleği verin, gideyim bir botla sizi almaya geleyim” dedi. O bile yüzmeye tam cesaret edemedi. Debi o kadar yüksek Meriçte. Biz de geri gelmeyeceğini tahmin ediyorduk. Yapacak bir şey yok güvenmekten başka çare yok. Can yeleğimi verdim gitti. Sabah beş buçuk altı gibi, gün yeni ağarmaya başlamıştı. “Saat dokuz on gibi gelirim, beni bekleyin” demişti. Gelmedi. Sonra başka bir insan daha vardı, o geleceğini söyledi, o da gelmedi. Adada kaldık! Kimse yok gelen giden. Sabah adanın etrafını dolaşmaya başladık. Kocaman ada. İki üç dönümlük, büyük bir ada. Karşımızda da bir arda var. İki tarafta da debisi çok yüksek olan nehir. Cuma günün ertesi, Cumartesi 10:00 oldu, 12:00 oldu. İnanılmaz sinek var, perişan ediyor. Bekliyoruz aç susuz. Aranın öbür tarafına geçtik. Yunanistan olduğunu duyduğumuz sesler geldi. “Ela, ela” diye sesler geliyor. Birbirimizi görüyoruz. Ama arada kocaman bir nehir var. Saat akşamüzeri beş gibiydi. Orada bir balıkçı teknesi gördük gezen. İki genç insan.
O saate kadar çocuklar aç mı kaldı?
Sabahat Alcı: Yanımızda diğer ailenin kuruyemişleri hurması vardı. Küçük küçük onlardan atıştırıyorduk. Küçük bir pet şişede su vardı. Onları içiyorlardı. Onun haricinde yeme içme yoktu. Bir balıkçı teknesi gördük ve kurtulduk diye sevindik. Kurtulduk artık diye kendimizi duyurmaya çalıştık. Buradayız dedik. Sesimizi duydular. Yavaş yavaş yaklaştılar.
Kürşad Alcı: Önce gittiler. Dolaştılar, etrafı kolaçan ettiler anladığım kadarıyla. Biz böyle şeyleri bilmediğimiz için gerçekten saf insanlarız. Sonradan düşününce aklıma geliyor. Önce gitti. Balıkçı gittikten sonra 5 dakika sonra yeniden geldi. Şimdi anlıyorum etrafa bakmış kimse var mı diye. Sonra geldi bize sertçe ne istiyorsunuz dedi. Türktük, yanımızda 5 aylık hamile bir bayan var ve düşük riski var. Yanımızdaki bayanın sıkıntısı yüzünden okunuyordu. Yani her haliyle sıkıntısı acı çektiği anlaşılıyordu. Adama “yanımızda 2 tane de kız çocuğu var. Birde halime kadın var dedim. Bizi karşıya geçirebilir misin? Biraz sıkıntılıyız” dedim. Yardım eder misin dedim. Karşı tafrada iki tane kara parçası görünüyor. Tam olarak kestiremiyoruz. Adam “10 bin Euro verin sizi geçireyim” dedi. Çantamız gitti her şeyimiz gitti iki tane çocuğum var dedim. Bize ‘FETÖCÜ’lerin’ canlarının ne kıymeti var dedi. Ararım Jandarmayı gelir alır sizi dedi. Ya da 5 bin Euro verin dedi. Tabiri caiz ise bize sizin canınızın ne kıymeti var dedi. Bizde büyük bir şok yaşadık ne yapsak diye. Cebimizde de o kadar para var. Kalan param. Parayı da ikiye ayırmıştım. Bir kısmı bir yerde diğer kısmı ise başka bir yanda idi. 5 binden biraz daha fazla vardı. İki erkek olarak birbirimize baktık. Benim iki çocuğum var. Birde hamile bir bayan. Parayı falan gözümüzün göreceği yok. Verelim dedi. Islak paraları. Oradan çıkardık verdik. Adam hızlı hareket edin diyerek bizi kayığına aldı. Çabuk hareket edin yoksa sizi gelip alsınlar diye çabuk çabuk diyor. Ya hemen karar verin yada telefon açarım gelip alsınlar sizi yada hemen gelin diye bize tehdit ediyor. Bizde 5 bin Euro aldı ve teknesine bindirdi. İki tane karşıda kara parası var karşıdan görünen. Ben özellikle sordum Yunanistan a nasıl geçeceğiz diye. “Bu indiğiniz yerden 20 dakika mı dedi yoksa 20 km dedi hatırlamıyorum yürüyünce karşınıza köy çıkacak orda Yunanistan da irtibat kurarsınız” dedi. Bizi apar topar indirdi hatta kendisi düştü. O kadar çok acele ediyordu. Bizi bir yere bıraktı. Biz sonra anlıyoruz. Bu kadar acele ettiğini. Yunanistan’da indik diye sevindik adam hemen bizi bıraktı kaçtı.









