HDP Milletvekili Hüda Kaya: “ Geçmişte birlikte mücadele
ettiğiniz insanlar, bugün bu egemenci ve kendini meşru gören zihniyetle
birlikteler, zulmü yaşamış bu insanlar şimdi zulmün yanındalar; amma meclis
içindeler amma basındalar ve korkunç ifadelerde, iftiralarda bulunuyorlar”dedi.
28 Şubat döneminin
idamla yargılanan mahkumu HDP’li Hüda Kaya ailesiyle ilişkilerini, hayatındaki
kırılma noktalarını, iktidarı destekleyen ‘eski yol arkadaşlarını’ Artı Gerçek
haber sitesinin sorularını
cevaplandırdı: İşte Milletvekili
Kayanın Seran Vreskala sorularını
verdiği cevaplar:
Yalnız
dolaşıyorsunuz; temsilcisi olduğunuz parti bu kadar çok tehdit alırken neye
güveniyorsunuz?
Hiç
güvenilir bir toplumda yaşamıyoruz. Bizim öyle güvenlikçiler, korumalar
tutacak, güruh halinde dolaşabilme gibi bir lüksümüz de yok. Bir tane eski bir
Kartal’ım var, mecbur kaldığımda onu kullanıyorum.
Kendiniz
mi kullanıyorsunuz arabayı?
Çok
hareket halinde olduğumuz için, sağ olsun arkadaşlar yükümü çekiyorlar ama
bazen kimseyi rahatsız etmek istemiyorum ve metrobüse biniyorum. Toplu
taşımayla gidiyorum.
Sizi
tanıyorlar mı insanlar?
Bazen
tanıyan oluyor. ‘Ay ne güzel, halkın içinde vekillerimiz’ diyenler oluyor. Ama
biz şartlar gereği biniyoruz zaten mecburen.
Hakkınızda
karşınızdakini dinlemediğinizi, sık sık söz kestiğinizi ve asık suratla
konuştuğunuzu okudum. Bu kadar güler yüzlü olmanızı beklemiyordum.
Gerçekten
mi? (Önce kahkaha atıyor, sonra bir anda ciddileşiyor) eğer çok ciddi, çok
yakıcı konulardan bahsediliyorsa ve laletayin konuşanlar, konuyu tiye alanlar
varsa ortamda geriliyorum. Bu gerçekten benim kaldıramadığım bir şey.
Başkalarının acılarına o şekilde saygısızca yaklaşmak… Böyle zamanlarda ukala
ve kibirli tavırlara karşı maalesef haddini bildirmek zorunda kalıyorum. Sözlerini
kesip o kişilere haddini bildirmekten dört köşe olurum, bunu seve seve de
yaparım. (Gülüyor)
28
Şubat sürecini en ağır yaşayanlardansınız. Nasıl daldınız siyasetin içine?
Aslında
kendimi bildim bileli hep siyaset dünyasının içindeydim. Babam takip ederdi
siyaseti. O zaman TRT’nin ana haber bültenlerini izler, olayları takip edip
babam gece eve geldiğinde de onunla siyaset tartışır, kritik yapardık.
Nerede
oturuyordunuz?
Nişantaşı’nda doğmuşum ama aile kökenimiz Boyabat’tan gelmiş. Annem babam ben çok ufakken
ayrılıyor, biz iki kız kardeş babamla kalıyoruz.
Genelde
anneye bırakılır çocuklar.
Öz
annemi tanıyalı henüz 10 yıl oldu ama o ayrılığın izini hala taşıyoruz tabii.
Bizi ondan uzak tutmayı bir şekilde başarmışlar. Biraz krizle ayrıldıkları için
yaklaştırmamışlar. Tanışıncaya kadar nerede olduğunu bile bilmiyorduk. Çok
büyük bir acı bu. Bunu hiçbir şeyle izah edemezsiniz. Ben de ayrıldım,
çocuklarımı babalarından kaçırmak zorunda kaldım. Davayı açtım, izimi
kaybettirdim. İlk kez İstanbul dışına çıkmak zorunda kaldık ve farklı bir
yaşamla tanıştık o yıllarda.
Tacizci
bir koca mıydı?
Boşanmayı
kabul etmiyordu. Çocuklarımı vermiyordu. Onları kaçıracaktı. Yabancıydı zaten,
Iraklıydı, kaçırsa ben nerede bulacaktım onu?
‘Kızım
Olmadan Asla’ filmi gibi.
Aynen.
Ama ben o günleri yaşarken o filmden daha ağır bir süreçten geçtim. Çok daha
ağırını yaşadım. Filmi izlediğimde içimden ‘bu film de ne ki?’ dediğimi
hatırlıyorum.
Aşık
mıydınız peki?
Hayır.
Benimki mantık evliliğiydi.
Anneniz
de kim bilir neler çekmiştir?
Kesinlikle.
Şu anda o acıların bedelini hala ödüyor. Çok yaşlı değil ama o yılların
etkisiyle ciddi sağlık problemleri yaşıyor ve evden dışarı bile çıkamıyor.
Erkek kadının bırakıp gitmesini kaldıramıyor. Bu yaşadıklarım hep siyasetin bir
parçası zaten. Dolayısıyla çocukluğumdan bu yana siyasi atmosferin hep
içerisindeydim. Mesela Filistin mücadelesinin sembol ismi Leyla Halid benim
idolümdü o yıllarda. Hem bir sağ gelenek içerisindeydim hem ülkücü harekete
girmiştim hem de…
18 YAŞINA KADAR ÜLKÜCÜYDÜM, KUR’ANLA
TANIŞINCA BUNUN IRKÇILIK OLDUĞUNU ANLADIM VE AYRILDIM
Ülkücü
döneminiz ne kadar sürdü?
18
yaşıma kadar sürdü. Gençlik öncesi diyorum; milattan önce… (Gülüyor) Bir
tarafta olmanız gerekiyordu o yıllarda ve seçeneksizdik. Sağ muhafazakâr bir
çevre içinde yer aldık. Çünkü ya sol ya sağ yapılanmalar vardı o zaman. Kuran
ile tanıştıktan sonra ülkücülüğün ırkçılık olduğunu, insanların tarağın dişleri
gibi eşit olduklarını öğrendim ve böylece yeni bir yaşam felsefesine katıldım.
Kendi
iradenizle mi kapattınız başınızı?
Tabii.
Kuran’la tanıştıktan sonra -ailemle ciddi krizlere sebep olarak- kendi irademle
örttüm. Bunu temellendirerek, araştırarak, okuyarak ve inanarak yaptım. Benim
çok kitabımı yakmıştır rahmetli üvey annem.
Dindar
bir kadın değilmiş demek.
Değildi.
Ailem de değildi zaten. Evde ilk namaz kılan bendim.
Kadın
siyasetçi olmak zaten zor ama örtülü bir kadın siyasetçi olmak nasıl bir şey?
Örtülü
kadın olmanın sadece Türkiye’deki politika içinde değil, hayatın içinde çok
dezavantajlı yanları vardı. Bırakın aktif bir siyasetçi olmayı, toplumda başı
örtülü Müslüman bir kadın olmak bile bir bedel ödemenizi gerektiriyordu ki
geçmişte hepimiz yaşadık bunları. Hayatımız boyunca yaşadık. Aileden başladı
baskı, sonra toplumsal boyuta ulaştı; hapse atılmalara, idamla yargılanmalara
kadar gitti. Her boyutuyla inancımıza göre bir kimlik sahibi olmanın bedelini
yaşadık. Kendi ailemle beraber yaşadım üstelik. Kızlarımla, oğullarımla… 28
Şubat döneminde başörtülü aktif siyasetçi bir kadının meclisten dışarı atılmasına
şahit olduk. Bugün geldiğimiz noktada ise, dün de yasaklara karşı mücadele
ediliyorken, bugün de yine aynı şekilde yasaklara, haksızlıklara,
adaletsizliklere karşı mücadele ediyoruz. Başörtülü bir kadın siyasetçi olarak
meclise girebiliyoruz artık ama bulunduğum yer hep aynı, sadece çevremdekiler
değişiyor. Dün doğru olduğuna inandığım tarafta, özgürlük, adalet mücadelesi
verenlerle beraberdim, bugün de özgürlük, barış, hakikat, adalet mücadelesi
veren, -etnik kimlik, inanç, dil, renk, ayırmaksızın- herkesin yanında olurum.
LGBTİ
bireyleri de dahil.
Kim
olursa olsun, kim haksızlığa uğruyorsa, eziliyorsa benim için yeterli sebeptir.
İnsan olarak da değil, bütün canlıların yanındayım.
Geçmişte
birlikte başörtüsü mücadelesi verdiğiniz kadınların, şimdi yandaş gazetede
tetikçi olarak yazmaları ve sisteme hizmet etmeleri size nasıl hissettiriyor?
Geçmişte
birlikte mücadele ettiğiniz insanlar, bugün bu egemenci ve kendini meşru gören
zihniyetle birlikteler, zulmü yaşamış bu insanlar şimdi zulmün yanındalar; amma
meclis içindeler amma basındalar ve korkunç ifadelerde, iftiralarda
bulunuyorlar.
Ünlü
Kabataş yalanı mesela. Göz göre göre, insanların gözlerinin içine baka
baka,Allah’ın onları bu yüzden yargılayacağını bile bile yalan söylediler.
Bunların
hepsi yaşamı cehenneme çevirenlerdir. En korkunç çürüme ve yozlaşma ile bu
iktidar döneminde karşı karşıya geldik. Ve bu çürümüşlüğün ve yozlaşmışlığın
kibriyle aynı insanlar aynı şiddet ve nefretin diliyle bugün bize saldırıyorlar
ve bunu inanç adı altında yapıyorlar. Bahsettiğiniz insanlar benim saf
değiştirdiğimi iddia ediyor mesela ama benim safım hiç değişmedi; dün de
ezilenlerin yanında zulmün karşısındaydım, bugün de. Değişenler, güce tapanlar
oldu.
“KENDİ
TORUNUMUN DA ZORUNLU DİN DERSİ ALMASINI İSTEMİYORUM”
Başörtüsüne
özgürlük elbette tartışılamaz, tartışılmamalı da. Üniversitelerdeki türban da
öyle. 18 yaşındaki biri kendi iradesiyle karar verecek yaştadır ne de olsa. Ama
neden lise hatta ilk öğretimdeki çocukların örtünmesinin önünü açan yönetmeliğe
karşı mücadele etmediniz? Sonuçta bu çocuklar 18 yaşından ufak ve kendi özgür
iradeleriyle karar vermeleri imkânsız.
Bugünkü
Milli Eğitim müfredatı ve dinci, Sünni, egemen bir din öğretisi üzerinden
bakarsak olaya ve aile yapılanmalarına, kimse -gerek çocuk gerek yetişkin- ne
anne ne baba ne koca ne kayınvalide ne devlet, kesinlikle ikinci hiçbir şahsın,
kurumun hegemonyası ya da emrivakiliğiyle kendini şekillendirmek zorunda
kalmamalı. Devletin dayatmacı sistemiyle, genellikle Alevi toplumunun karşı
çıktığı zorunlu din eğitimi çerçevesinde, toplumun bütün evlatlarını, kendi
tespit ettiği din öğretisiyle şekillendirmesine nasıl karşı çıkmamız
gerekiyorsa, Küçük yaşta iradesi dışında örtünmeye de karşı çıkmalıyız. Hiçbir
mezhebe tabii olmayan, sadece ilahi mesaja ve vicdanına inanan bir Müslüman
olarak, kendi çocuğumun ve torunumun da bu sistemin öğrettiği zorunlu din
dersini almasını istemiyorum. Benim reddettiğim, itiraz ettiğim gelenekçi,
yezidçi dinciliğin öğretilmesini istemiyorum.
Kızlarınız
da kendi tercihleriyle mi örtündüler?
Onlar
tamamen kendi tercihleriyle, ortaokul çağında örtündüler.
Çok
ufaklarmış o yaşta örtünmek için.
Kesinlikle
çok ufaklardı. Ama lisedeyken cezaevine atıldıklarında da çok ufaklardı. O
bedelleri ödemek için de çok ufaklardı.
Cumartesi
Anneleri’nin yasaklanan 700’üncü hafta eyleminde Vedat Arık’ın çektiği, içinde
sizin de olduğunuz fotoğraf Musa Anter ödülü aldı. Fotoğraf Yunan
tragedyasından bir sahneyi andırıyordu adeta. Bir de her türlü sembolizm var
içinde.
Evet,
her tür sembolizm var. O çok farklı bir gündü. Sürekli bir hareketlilik vardı;
belki saniyeler içerisinde oldu her şey ve Arık oradaki bir saliseyi yakalamış.
Caravaggio
tablolarına benzetmişti biri fotoğrafı. Çok ulvi bir görüntü.
Gerçekten
çok ulvi. Kutsal bir görüntüydü gerçekten. Kadın, erkek, kimlik, inanç, tam bir
insanlık dayanışmasına şahitlik eden bir andır o. O nasıl bir fotoğraftır, o
nasıl bir andır ya! Kutsallıklar adına şiddeti teşvik edenler, nefreti
pompalayanlar, kutsallıkları istismar ederek insanların dünyalarını cehenneme
çevirenler, ruhlarını bölenlere karşı o fotoğraf gerçek kutsallığın simgesidir.
O görüntü kadar beni çok derinden etkileyen bir fotoğraf daha var; Arat’le el
ele birbirimize yapıştığımız fotoğraf… Nasıl tutuşmuşuz birbirimize, çok
duygulanmıştım.








