Önden Giden Atlılar kitabının
yazarı Harun Tokak, Aktifhaber.com için yazdı. İşte o yazı:
ŞİMDİ VEFA ZAMANI
Ben bir köy
çocuğuyum. İlkokulu dağlar arasındaki küçük köyümüzde okudum. Bir sonbahar günü
babam ağabeyimle benim elimden tutarak İmam Hatip Okuluna yazdırmak için şehre
götürdü.
Annemi hala
toprak evimizin önünde, bir elini hafifçe bize sallarken diğer eliyle göz
pınarlarına biriken yaşları beyaz yaşmağının ucuyla silerken hatırlarım.
yıllardı… O yıllarda şehirde okumak zordu. Kurda kuşa yem olmak kolaydı. Köy
hayatından gelen çocuklar için şehirde tuzak çoktu.
derslerim iyiydi. Yıllar bir bir geride kalırken ben de lise yıllarının sonuna
yaklaşıyordum. Bütün hayalim bir gün köyüme geri dönmekti. O yıllarda bütün
hayali köyünün dağları ile sınırlı bir insandım.
giyimli, beyefendi, beş vakit namazında öğretmenlerimin yaşantıları kültür
kimliğimde kıpırdanmalara vesile oldu.
öğrencilerden daha farklı yaşantıları olan Nur talebelerini çok sevdim.
İsmail’in Minyeli Abdullah’ı, Şule Yüksel Şenler’in Huzur Sokağı, Tarık
Buğra’nın Küçük Ağa’sıyla yeni ufuklara yelken açtım.
Sokağı “Birleşen Yollar” adıyla beyaz perdeye aktarıldı. Feyza (Türkan
Şoray)’ın namaz sahnesi beni derinden etkiledi. Beyaz başörtüsüyle bir meleği
andıran Feyza’nın bağrında baharlar çağlıyor gibi geldi bana.
bir zamanlar Anadolu’da bir fırtına gibi esen Şule Yüksel Şenler’i İstanbul
Bahçelievler’deki evinde ziyaret ettiğimde o sahneyi sordum;
icabına benzemiyordu.” Dedim.
ağladı o sahnede. “Namazın rol icabı olanı bu kadar insana huzur verirse ya
hakiki namaz insana nasıl bir saadet verir, beni bırakma ne olur.” dedi. Ama
kopardılar onu bizden.
İsmailler, Şule Yüksel Şenler, Necib Fazıllar Anadolu’yu bir baştan bir başa
dolaşıyorlardı. İmam Hatip Okulları, Kuran Kursları, cemaatler hummalı bir
gayret içindeydiler.
İslami yeni bir
diriliş besteleri oradan buradan yükseliyordu. Ama asıl güçlü bir ses Ege
taraflarından, cami kürsülerinden, minare gölgelerinden geliyordu. O ses beni
çağırıyordu. Ama nasıl gidecektik. O yıllarda böyle bir yolculuğa muktedir
değildim. Sanırım 1973 yılıydı. Birkaç kişiden tedarik
ettiğim para ile bir Cuma Sabahı Edremit’e gitmek üzere iki arkadaş yola
çıktık. Mahkeme Camii’nin avlusundaki şadırvandan abdestimizi alıp mütevazı
mabede girdiğimizde kürsüdeki hatiple göz göze geldik. İfk hadisesini, Hazreti
Aişe Annemize atılan iftirayı anlatıyordu.
geçti aradan fakat öylesine aşkla yaşandı ki her şey, bu yüzden öyle berrak ve
dün gibi gözümün önünde.
efsane fark etmez, Arşimet nasıl madde âlemindeki o büyük keşfinden sonra bir
deli gibi çırılçıplak koşarak insanlığın kaderini değiştirecek bir gerçeğe
uyanmağa çağırmışsa; O da mânâ âleminde gördüğü hakikate, bütün benliğini hiçe
sayarak gözyaşları içinde çırpınarak çağırıyordu bizi. İnsanlığın kaderini
değiştirecek bir hakikate koşmaya çağrıydı bu. “Gördüğümü görmekle uğraşıp
ateşlerde yanarak zaman kaybetmeyin, ben yandım, hepiniz adına yandım, siz
koşun!” diyordu.
Yıllarca
kürsülerde ateşten bir gömlek içinde gözyaşları döken bu adam;
ataerkil saltanatın, kılıcın kutsandığı, erkekliğin hâlâ neredeyse zulüm ve
katı kalplilikle bir görüldüğü, geçmişin hüsranıyla tahammülsüzleşmiş, himmeti
unutmaya yüz tutmuş bir ülkenin kürsülerinde ağlıyordu. Durmadan ağlıyordu. Biz
onu gören, dinleyen yarı yaralı, yarı yarıya hayatın kenarında doğmuş çoğunluk
şaşkındık. Erkek ağlamazdı da bu hepimizden daha mert ve cesur adam neden
ağlıyordu? Dinmek bilmeyen bu gözyaşları nasıl ateşin bir ruhtan fışkırıyordu?
Derin ela gözleri neler görüyordu? Ruhunda hiç dinmeyen nasıl bir ateş
yanıyordu da böyle bir âlemde yakasını yırtarak, göğsünü parçalayarak kendini
teşhir ediyordu.
“Niye?” Diyordu.
“Sizin ne eksiğiniz var kahramanlardan, haydi davranın, iki el bir
baş içindir.”
coşup taşan adam onlardandı, Allah’ın yolunun delisi olanlardan… Bu sır
değildi; sır, bundan sonra olacaklardı. “Velilik de nedir.” Diyordu. Geçin
onları, bize O’nun yolunda deli lazım. Allah’ın yolunun delilerini arıyorum.
Sır, her insanın yapıp ettiklerinde açılırdı.
Batı’ya, Kuzey’den Güney’e ne yöne dönersen dön, insandan ve gönüller yapmaktan
geçen bir tezyin istiyor o sonsuz boşluk. Kendi içine bak göreceksin, onun nefesinde
var olduğunu ve ona doğru koş, acele et, zaman dar, iş çok, yoldaş az. Kendi
acılarını, sıkıntılarını, kusurlarını, emellerini at O’nun boşluğuna… Daha
olacağım/olgunlaşacağım diye kendini kandırarak nefsini süslemekle zaman
kaybetme. Bu dünyada vefa yok, ölümden dönen yok, ölmeden öl… Tehdide pabuç
bırakma, kendi ayaklarınla gir ateşe, seni atacakları ateş kalmasın, sen yan!”
Böyle diyordu
bize.
çocukların gözleri gibi hayretten iri iri açıldı.
camide ağlıyordum. Hem de hıçkıra hıçkıra… Ama ağlayan sadece ben değildim,
koca koca profesörler, hâkimler çocuklar gibi ağlıyordu.
vardı… Bu ateşten hemen yanmayan kaçabilirdi, bir an evvel daldırıyordu her
eline geçirdiğini ateşten göle ve açılıyordu gözlerimiz; kendimize rağmen.
bakarken o günleri günün saltanatlı saatlerine, fecirlere benzetiyorum. Nereden
geldiğini bilmediğiniz ama hissettiğiniz bir geleceğin, kader olan bir
geleceğin, bir talihin acılarla, yaralarla, dikenlerle yürünen saltanatlı
yoluna. Çoğu zaman endişe verici olsa da yalnız yürümediğimizi bilmenin, dahası
kendi adınıza yürümediğinizi bilmenin tesellisi oldu hep.









