Ercümend Perver, 30 yıllık öğretmenken ihraç edilip tutuklanan babasının bıraktığı boşluğu doldurmaya çalışan genç Hamza’yı yazdı.
Eminönü’ndeki Yeni Cami her zamanki kalabalık günlerinden birini yaşıyordu. Öğle namazına cemaate yetişememiştim. Namaz kılmak için caminin ön sağ taraf köşesini geçtim ki camiyi ziyarete gelenler namazımın huşu’una mâni olmasınlar. Gerçi pek huşu içinde namaz kıldığım söylenemez de olduğu kadarıyla Allah kabul etsin.
Sünneti kıldıktan sonra fark ettim ki sağ tarafımda, her halinden farklı biri olduğu fark edilen nurani bir delikanlı ellerini açmış, öne doğru hafif hafif ırgalanarak dua ediyor. Ben farzı kıldıktan sonra delikanlının için için ağladığının alameti, hafif hafif burun çekme seslerini duymaya başladım. Delikanlının bu hali benim de namazıma sirayet etti ki bende bir anda ciddileşip, huzuru ilahide olduğumun idrakine vardım. Son sünneti de kıldıktan sonra tesbihatımı yapıp bu delikanlıyla tanışmak istiyordum. Ben tesbihatımı yaptım ama delikanlı hâlâ gözyaşları içinde ırgalanarak duaya devam ediyordu. Ben de delikanlının hemen gerisine geçip duasını bitirmesini bekledim. Hayli zaman sonra ellerini yüzüne sürüp bir müddet daha öylece kala kaldı. Camiden çıkmak için kalktığında bende kalmış bu delikanlıyla tanışma, onun duasından pay alma ümidiyle tanışmak istiyordum. Başımla selamladıktan sonra “Allah kabul etsin” dedim.
-Amin. Ecmain. Allah razı olsun abi. Dedi kibarca
-Tanışabilir miyiz mahsuru yoksa.
-Estağfurullah. Ben Hamza
-Hamza kardeşim nerelisin?
-Konyalıyım abi
-Burada mı oturuyorsunuz yoksa gezmek için mi geldiniz?
-Oturmak için gelmiştik ama. Dedi ve derin bir iç çektikten sonra sustu.
Delikanlının hali iyi bir terbiye ve eğitimden geçtiğini ele veriyordu. Ama derdinin büyüklüğü tablolar çizmişti alnına en hüzünlüsünden. Bu mevzuda daha fazla konuşmamak için hemen konuyu değiştirip.
-Abi burada “Şark han” diye bir yer varmış
-Evet var
-Orayı bana tarif edebilirmisin abi
-Ederim ama şimdi buradan çıkaramazsın. Dedim.
Delikanlıyla biraz dertleşip belki bir faydam olur umuduyla derdini anlamak için;
-Seni oraya götürebilirim
-Abi siz zahmet etmeyin tarif edin ben bulurum inşallah. Sora sora Bağdat bulunur.
-Keşke Bağdat’a gidenler dönüp Bağdat’ın yoluna işaretler koysaydı da herkes sora sora değil de işaretlere bakarak Bağdat’ın yolunu bulsaydı.
Sustu. Belli ki çok konuşmasını seven biri değildi. Ama ben onu konuşturmak için elimden geleni yapıyordum.
-Hadi gel gidelim
-Abi zahmet etmeseydiniz
-Ne zahmeti be delikanlı. Ben zaten tramvayla Beyazıt’a gidecektim, Allah seni çıkardı karşıma bu vesileyle yürümüş, spor yapmış olurum fena mı.
-Eyvallah abi
“Şimdi ben bu delikanlıyı nasıl konuşturur da derdini anlarımın” planıyla kafamda “Nerden başlasam da bu delikanlıyı konuştursam” diye ciddi ciddi beyin jimnastiği yaptım. Çünkü bu delikanlıda beni ona ısındıran manevi bir hal vardı. Adeta bağrıma basıp doya doya sarılmak geçiyordu içimden ama. Daha biraz evvel tanıştığın birine böyle bir muamele doğru olmazdı.
-Ne yapacaksın kardeşim “Şark Handa”
-Bir şeyler alacağım
-Toptan mı perakende mi
-Gücüm yettiği kadarıyla toptan
Hiç de tüccara benzemeyen bu delikanlı beni iyiden iyiye meraklandırmıştı.
-Tüccar mısın
-Yok abi. Ufak tefek şeyler alıp maişetimizi çıkarmak için.
-Sen ne iş yapıyorsun ki
-Aslında öğrenciydim
-Eee
Sustu. Konuşmak istemiyordu ama mevzuya girmişti bir defa. Benim de ısrarlı sorularım karşısında çaresiz gıdım gıdım dertlerini açmaya başlamıştı.
-Ne öğrencisi
-Liseyi yeni bitirdim üniversiteye gidecektim
-Kazanamadın mı
-Kazandım da
-Eee
-Abi boş ver yaa
Benim ikinci evladımdan daha küçük gösteren bu delikanlıya o kadar ısınmıştım ki daha babacan bir edayla.
-İyi de babacığım derdini anlatmazsan derman bulamazsın ki
-Abi bizim dertlere derman olmak şöyle dursun şu anda benimle yaptığınız bu yolculuk bile sizin başınız bela açabilir.
-Bu sözü duyar duymaz mevzuyu az çok anlamıştım.
-Yoksa sen hizmet hareketinden misin?
-Nerden bildin abi
-Mübarek her halinden belli
-Abi siz hizmet hareketi dediniz
-Ya ne diyecektim
-Ne bileyim Paralel, Fetöcü filan dersiniz diye sandım
-Allah korusun kardeşim o nasıl söz
-Abi ne bileyim son zamanlarda milletin ağzına sakız oldu bu mesele varsa yoksa F…
Evet delikanlı haklıydı. Çünkü toplumda bu insanlara karşı akıl almaz bir ön yargı ve devrin zalimine bila-kayd u şart itaat vardı. Aslında itaat değil de dünyalık menfaatlerinin zevalinden endişe ettiklerinden güçlüden yana tavır alıyorlardı. Yoksa iman sahibi insanların yapacağı şeyler değildi şu son süreçte yapılanlar.
Delikanlı duygu ve düşüncelerine muhalif olmadığımı anlayınca biraz rahatladı. Yüzündeki endişenin yerini güven ve itimat gamzeden bir hal almıştı. Delikanlıyı şark hanın Mercan tarafında bir bankanın önünde belediyenin koyduğu iki tane banktan birine oturtup ayrıntılı dinlemeye karar verdim.








